Ümit Ilgın Yiğit | Resmi Web Şeyi!

Türkiye Konferansı ve Ümit Ilgın Yiğit’in Sunumu Üzerine

2011-08-31T07:06:00.000-07:00

“Sözlerime Müslüman bir sosyalist olarak Bismillahirrahmanirrahim diyerek başlamak istiyorum. İslam’ın aydınlık ülkesinden Lübnan’dan geliyorum. Bu güzel organizasyonu oluşturan tüm sanatçıları bir kere daha tebrik ediyorum.”

Bu sözler Lübnanlı sanatçı Baradey’e ait. Baradey hem bir mümin hem bir sosyalist olmanın çelişkilerini sanatına etkilerini anlatırken bolca Türkiye örneği verdi. Bu örneklerden elbette en uzun tuttuğu isim gerilla sanatçı diye tanımladığı [öyle ki dinleyenler kısa bir süre bu sanatçıyı terörist sandı] Ümit Ilgın Yiğit’ti.

İran, Filistin, Mısır derken Türkiye konferansı Ortadoğu, Latin Amerika ve Avrupa’dan davetle gelen 40 sanatçı, akademisyen ve aktivistin katılımıyla iki açık bir kapalı oturumla sona erdi. Etkilerini zamanla görmemiz mümkün; mesela tahran buluşması kararı belki de bu buluşmanın en verimli kararıydı. Ağustos 2012’de Tahran’da bir araya gelme sözü verildi verilmesine ama tahran yönetiminin buna izin vermeyeceği bilinen bir gerçek.

Kürt Halkının Özgürlük Mücadelesi ve Kürt Sanatçılar

Ümit Ilgın Yiğit’in sağlık sorunları yüzünden katılmadı konferansta ona ayrılan 2 saat ilkin iptal edildi sonra Bruno Peinado ve Baradey’in itirazı ile ikisinin moderatörlüğünde yapılması kararı alındı. Ankara yönetiminin Kürt halk önderini ömür boyu hapis cezasına mahkûm ettiği ve bir adada hapis yattığı. Mücadele yürüten HPG ve PKK ile devletin sürekli bir savaş sürdürdüğü. Kürt siyasilerin ve gazetecilerin ( yaklaşık 2000 kişi) yargılandığı büyük kentlerin banliyölerinle iki halk arasında orta çaplı çatışmaların olduğu vurgulandı.

Bu bağlamda Kürt asıllı güncel sanat üreticilerinin Kürdistan bölgesinde yaşanan şiddeti, adaletsizliği, ilkelliği ve yozlaşmayı bir sanat pratiğine dönüştürdüğü ve dünya kentlerinde başta Türk koleksiyonerler olmak üzere piyasaya sunulduğu elbet bu sanat eserlerinin iyi paralara satıldığı söylendi. İranlı ya da Filistinli sanatçıların aynı zamanda birer mülteci olmaları, birer muhalif olmaları yanı sıra Kürt sanatçıların devletin tüm imkanlarından faydalandığı ve bir aydın olmaktan çok umursamazca işin ticaretini yaptıkları vurgulandı.

Bunun ne yazık ki istisnalar üzerine değil genel bir tablo olduğu aksine istisna olanların kendilerini ifade edebilecekleri alanların gitgide yok olduğu, planlı bir şekilde kuşatıldı söylendi.

Ümit Ilgın Yiğit böylesine çıkmazda olan Kürt sanatçıların Türkiye’de bir baskıya muhatap olmadığını aksine asimilasyonun gönüllü parçası olduklarının bir gerçek olduğunu vurguluyor. Diğer sanat disiplinlerinin ise hem bu tür Kürt aydınları hem de tüm çevrelerce sıkıştırıldığını söylüyor. Kürtçe oynayan tiyatrolar zorla nefes alıyor, Kürtçe şarkı söyleyen kadın sanatçıya şişeler fırlatılıyor, kitaplar Kürtçe olduğu için hiçbir yasak yokken yerel polislerce toplatılıyor.

Türk şovenizminin kuşatmasına en güzel örneğin başka bir etnik grup olan lazların meydanlarda rahatça yerel çalgıları olan “tulum” (gayda) çalabildiği ve dans edebildiği ancak aynı eğlenceyi Kürtlerin yapması halinde sokakların bir anda tanklarla ve silahlarla dolduğunu kıyasıyla veriyor.

Filistin Halkı ve Yozlaşan Sanat Pratiği

Yıl içerisinde Gazze’yi ziyaret ettiği ve yoğun bir yozlaşmayla karşılaştığını mağdur turizminin yerleştiğini söyleyen sanatçı. Çocukların ilaç sıkıntısı duyduğu bölgede bir bakkalda ünlü ressam ve tasarımcılara ait (elbet çakma) posterlerin ve tabloların satıldığını görmek mümkün. Eğer duvarlara sanat eserleri çizip ülkenizde hava atmak istiyorsanız elbet yapılabilir ya yakalanırsanız? Onunda çözümü var birkaç dolar rüşvetle yırtabilirsiniz…

Ümit ılgın yiğit sunumu bir gerçeğe işaret ediyor.

Sunum sonrası çay sohbetinde küçük çaplı tartışmaların olması olası çünkü konferansta yer alan sanatçılar birçoğu galerilerle çalışıyor ve sanatçının etnik kökeninin kendini ait hissettiği coğrafyanın güzelliklerinden beslendiği kadar sorunlarından, savaşlarından beslenmesinin doğal bir süreç olması başlıca karşı çıkışlardı. Elbet bir tercihtir. Örnekler çok açık ister bir Arap olup insanların idam edildiği ve gündelik hayatta kimsenin orada durmak istemediği boş meydanların fotoğrafını çekersiniz. İster bir Kürt olup devlet tarafından boşaltılmış köy fotoğrafı çekersiniz, isterseniz ta Londra’dan kalkıp Gazze’yi açık hava hapishanesine çeviren duvara bir merdiven çizersiniz… Evet hepsi iyi para eder.

Zohair Hamra Doç. Dr. BAU. Sanat Tarihi. çev: Memed Karasu

Facebook! Cennet mi? Cehennem mi?

2011-08-14T18:28:00.000-07:00

İyi mi kötümü? Faydalı mı zararlı mı? Ve benzeri bin tane ikileme yapılabilir. Elbette Dilde söylenmesi ve yerinde kullanılması en güç olan kelime "ben" kelimesidir.(1) Facebook hırslı, asosyal ve ancak başkalarının yönlendirmesiyle bir işi becerebilen bir adamın(2) yarattığı ve insanların birkaç tıkla benliklerini o yüce egolarını tesis edebilecekleri hücrelerden başka nedir?

Facebook’a 2007 yılında üye oldum, Türkiye ekibi oluşturulana kadar güllük gülistanlık giden bağımlılık serüvenim, sürekli uyarı almaya başlamamla birlikte olayı sorgulamama sebep oldu. Yaklaşık 1 yıldır facebook profilimi kapatmak konusunda kendimle cebelleşiyordum. Tamam sucu direk facebook’a atmayalım ben bir bağımlıyım, sigara, oyuncak, yemek, kitap ve facebook… bünyemiz böyleymiş ne yapalım…

Elbette yapılacak bir şeyler vardı, sigarayı bırakmaya karar verdiğim günlerde facebook’u da bırakmaya karar verdim ama tam bu eylemin arifesinde facebook profilimi yüklediğim bir fotoğraftan dolayı kapattı. Sonra yazışmalar ve yaklaşık 1 ay sonra facebook operatörlerinden mahmut facebook profilimi bana bahşetti.

Facebook’un tek faydası gerçekten sağlam 2-3 insanla tanıştırdı beni ve elbet etkinlikler, duyurular tam benlikti ve edebiyat sanat çevresini sıkı takip etmeme yaradı. Başka hiçbir boka yaramadı. Evet itiraf ediyorum bazen 8 saati buluyordu facebook gezintilerim… Bu durum üretim sürecimi, sosyal ilişkilerimi fena bir şekilde etkiledi.

Bu işin en mantıklı yolu diyet yapar gibi kullanmak bu alanı, elden geldiğince az vakit geçirmek, her gruba sayfaya üye olmamak, facebook üzerinden sohbet etmemek olabilir.

Ama artık benim için çok geç ben diyetle kurtaramıyorum ve facebook’un bana dayattığı benliği kullanarak bu alanda artık varolmamak üzere profilimi siliyorum (donduruyorum). Tüm fotoğraflarımı, bilgilerimi, duvar yazılarımı ve elbet arkadaşlarımı tek tek sildim… Eğer denildiği gibi facebook bunları yedeklemiyorsa hiçbir bilginin kalmasını istemiyorum.

Facebook üzerine yapılan araştırmalardan bazıları

*Kanada York Üniversitesi’nden uzmanların yaptığı araştırmalara göre, Facebook’taki sayfalarını sık sık güncelleyenlerin çoğu ya narsist eğilime sahip ya da özgüven sorunu yaşayan kişiler.

Ve elbet, facebook’tan başka yerde göremiyeceğimiz insan sürüleri haline geliyoruz, bilgisayarıyla duygusal bağ kurmuş yaratıklara dönüşüyoruz.

*Cornell Üniversitesi uzmanları, Facebook kullanıcılarının, bütün arkadaşlarının kendileriyle aynı düşüncede olduğunu varsayma eğiliminde olduğunu tespit etti. Araştırma sırasında Facebook kullanıcılarına kamplaştırıcı politik konularda tercihlerini belirlemeleri istendi. Ardından, arkadaş listelerindekilerin bu konularda ne düşündüklerini tahmin etmeleri istendi. Ancak, sonuç hiç de düşündükleri gibi çıkmadı. Araştırma, ‘insanlar, arkadaşlarının da kendileriyle hemfikir olduğu konusunda çok yanılıyor’ diyor.

Bu durum o kadar çok başıma geldi ki en çok Kemalistlerden çektim… Ve elbet kendi düşüncesini dayatmakta ısrarlı facebook arkadaşları…

*Hollandalı psikolog Paul Kirschner, ders çalışırken bir yandan da ara ara Facebook sayfasını kontrol eden öğrencilerin oldukça başarısız olduğunu tespit etti.

Belki ben ders konusunda değil ama üretim konusunda %90 oranında etkilendim…

*Oxygen Media ile Lightspeed Araştırma Merkezinin, sosyal medya kullanıcısı 18–34 yaş arası kızlar üzerinde yaptığı araştırma çarpıcı sonuçlara ulaştı. Yüzde 34’ü sabahları uyandıklarında tuvalete gitmeden önce Facebook’a girdiklerini itiraf ederken, yüzde 39’u kendilerini Facebook bağımlısı olarak tanımladı. Yüzde 49’u erkek arkadaşının hesabını hackleyerek kontrol etmeyi normal bir davranış olarak görüyor. (3)

Şöyle profillere rastlıyorsunuz demi Memet ve Ayşe İnanır J evli insanların ortak profil açmaları. Facebook üzerinden binlerce ilişki başlarken binlercesinin son bulması…

Benlik nefret edilecek bir şeydir [pascal]

Facebook öyle bir şeyi başardı ki...alkışlamak lazım. Facebooka girdiğimiz bilgilerle oluşturduğumuz kimliğimiz, bağlantılarımız, meraklarımız, sayfamıza indirdiğimiz bir takım “applications” (uygulamalar) adı verilen araçlar, üye olduğumuz gruplar...anlık mesajlarımız, fotoğraflarımız, fotoğraf altı yorumlarımız...ve daha bir sürü bilgi ile kendimizi tanıtmaya başladık. (4)

Benim facebook arkadaşlarımın neredeyse tamamı profilinde tam bilgilerini kullanmıyordu ya da alay ediyordu en güzel örnek iş bilgilerinde nasa’da astronot olan arkadaşım…

Yıllardır görmediğiniz ,hayatınızdan çıkıp gitmelerine izin verdiğiniz ya da sizin hayatlarından çıkıp gittiğiniz insanların ne yaptığı, kim olduğu ile neden bu kadar ilgileniyorsunuz? (5)

Ve bunun gibi yüzlerce soru sorulabilir, merakımızı kemiren resimler, imalı durum güncellemeleri,bir kişinin diğerinin durum güncellemesine yorum yapmasının altında bişeyler aramak.

Facebook insanı olmak kural 7- Her 10 Kasımda Atatürk'ün en zor bulunan resmini profil resmi yapma yarışmasına katılmak zorundadırlar. (6)

Profil fotoğrafları, sevdiği diziler, kitaplar, filmler… İnsanların nasıl bir düşünce yapısına sahip olduğunu şıp diye anlamanıza yarayan tüm bilgiler… Evet evet tamamen hayalete dönüşen ilişkiler.

İkincisi, “kendi” profilimiz, en mükemmel biçimiyle, başkalarıyla kıyaslanarak oluşturuluyor. Belki de bu kıyas, Hegelci anlamda, bir bilincin ancak diğer bir bilinç tarafından “tanınarak”özbilinç olabilmesi gibi sanki. Elbette, bu karşılaştırma aynı zamanda başkalarının (çoğunlukla arkadaşlarımızın) neler yaptığını, hangi okulu bitirip hangi firmada iş bulabildiklerini, kimlerle ve kaç kişi ile arkadaş olduklarını, hangi partilere ve organizasyonlara üye olduklarını öğrenip gizli kıskançlık krizlerine girmemize engel değil (Facebook buna da bir çözüm bulmuş gözüküyor, profilleri kimin gezdiğine dair bir gösterge var artık, dikkat). Böylece rakiplerimizi (!), yani kendi imajımızdan daha iyi olan imajları görmek ve belki de taklit etmek olanağına kavuşuyoruz. (7)

Facebook örgütlenmek midir?

Facebook bugünlerde Alman yetkililerin başını ağrıtıyor. Sıkıntının nedeni Facebook üzerinden oragnize edilerek yüzlerce kişinin katılımıyla yapılan partiler.(8)

Dünyadan öyle haberler geliyor ki, insanlar facebook’tan örgütlenip yastık savaşı veriyor, bir kız doğum günü için herkese açık etkinlik oluşturuyor ve yüzlerce insan evinin önüne geliyor… Arap baharı facebook üzerinden örgütleniyor… peki gerçekten bu genel bir şey mi yoksa istisnalar mı bunlar… Bence tam bir yalan facebook örgütlenmeleri ve elbet birilerinin sizi daha detaylı fişlemesine faydası paha biçilemez.

Facebook ABD’nin stratejik bir planımı?

Facebook türkiye’de duyulmaya başlandığında ne fırtınalar kopmuştu, entelektüel ve akademik cenahta… Bu resmen gönüllü fişlenme diye. Günümüzde her bir yanımız kamerayla doluyken, tc kimlik numarası diye bir şey varken aman facebook’ta fişlesin ne olur.

ABD’nin diplomatik belgelerini kamuoyuna sızdırarak pek çok başkentte infial yaratan WikiLeaks sitesi kurucusu Julian Assange, Facebook, Google, Yahoo! gibi dev Amerikan internet firmalarının ABD istihbaratıyla entegre çalıştığını iddia etti. Assange Facebook için “dünyanın en korkutucu casusluk makinesi” ifadelerini kullandı. (9)

Son bir tavsiye:

Eğer mümkünse facebook profilinizi dondurun…

kaynaklar
---------------------------------------------------------------------------

1- Alfred de Vigny

2- http://www.imdb.com/title/tt1285016/ sosyal ağ filmi.

3- http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&Date=&ArticleID=1023188&CategoryID=117

4- http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=77547

5- http://www.haber34.com/facebook-hareketi-2052-haberi.html

6- http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/47221/facebook-insani-olmak-uzerine-notlar

7- http://www.radikalgenc.com/toplum/facebook-uzerine-olumsuz-degerlendirmeler

8- http://www.ntvmsnbc.com/id/25229475/

9- http://www.ntvmsnbc.com/id/25209130/

ŞEYLERİN AYAKLANMASI

2011-08-13T12:17:00.000-07:00

Künye

Birinci baskı Eylül 2011, 1000 Adet. Düzenlemeler, seçki ve hazırlık: Memed Karasu, Burak Karaca, Derya Keskin. 2001-2011 @ Ümit Ilgın Yiğit. Kapak Fotoğrafı: Özel Koleksiyon (Sahibinin İzniyle) Tasarım: Cihan Yiğiter. İstanbul.

Arka Kapak

90lardan 2000lere varoşlar, nezih semtler, eylemler, örgüt büroları… Ümit Ilgın Yiğit sanki yokmuş gibi davranılan sosyal ilişkileri, durumları, anları yazdığı fanzinleri ve kitapları özel bir seçki ile bir araya geldi. Eleştiriler, Denemeler, tespitler ve elbet kavgalar…

Şeylerin Ayaklanması Üzerine

Bir örgüt bildirisi gibi yazdığı “sokak sanatçısına öğütler” bir derviş gibi yazdığı “sokakta yaşamak” ve elbet insan hikâyeleri. Panzehir, Tavanda Yürümek, Erdişi ve bir akademik deneme olan Fakir Senfoni sanatçının, edebiyat, felsefe, sosyoloji ve psikanalizimden besleniyor.

Çevirileri

@ Azerice

Bir Adımda Bin Kubbe Nahçivan Notları

bir addımda min qübbə Naxçıvan qeydləri
çeviren : Seher Kardeş

Azerbaycan’da yeni bir nefes yeni bir başlangıç var şu günlerde… Avrupa’dan Bakü’ye göç eden Azeri gençler akranlarını fanzin kültürüyle tanıştırıyor. Ümit Ilgın Yiğit’in doğu gezilerinden Nahcivan notları ilk kez yayınlanıyor.

@ ingilizce @ arapça @ isveççe

Ümit Ilgın Yiğit'in 2005 yılından bu yana üzerinde çalıştığı "Selam Kudüs" isimli "kırkyama*" kitabı Lübnan asıllı grafitti ve enstalâsyon sanatçısı Wesamad Jean Emir'in maddi ve manevi desteğiyle 14 Nisan 2009'da aynı anda Beyrut'ta druze & saad ghanem tarafından "Selamunaleykum Jerusalem" adıyla ve B poem&book tarafından Bristol'da "Ave! Jerusalem" adıyla 3art book tarafından Stockholm'de "Hej! Jerusalem" adıyla yayınlandı.

2009'da aynı anda 3 ülkede yayınlanan kitabı; Arapçaya Münadina Salefjad, İngilizceye Ber Sezai ve İsveççeye Nilgün Sargın'ın çevirisiyle yayınlanan kitabın iki farklı kapak tasarımını Devrim Bağılı yaptı. Yayınlanma sürecinde her türlü desteği gönüllülükle veren sanatçılar daha önce Ümit Ilgın Yiğit'in inisiyatifle yayınlanan Şeyy Fanzin kolektifinde yer alıyorlardı.

daha fazlası için tıklayın

SÖZ OTU

2011-08-12T15:01:00.000-07:00

Künye

Birinci baskı Eylül 2011, 1000 Adet. Düzenlemeler, seçki ve hazırlık: Memed Karasu, Burak Karaca, Derya Keskin. Kapak Fotoğrafı: Metehan Özcan. Tasarım: Cihan Yiğiter 2001-2011 @ Ümit Ilgın Yiğit. İstanbul.

Arka Kapak

Ümit Ilgın Yiğit, sokaktan birbirinden farklı odalara ve düşünsel hücrelere birer yol oluşturma çabasıyla diziyor şiirlerini… Şiir felsefeyle okunuyor, punk, rock ya da bir türkü gibi dökülüyor dile. Yazmış olmanın acısı, artık yazmamanın kederine karışıyor… Şiirler, sözler ve deyişler birbirine açılan dar kapılar bu kitapta.

Söz Otu Üzerine

Sanatçının 1999/2010 yılları arasında yayınlanan 16’dan fazla fanzin ve kitabını yeniden gözden geçirilerek bir araya getirilmiş olan yayını, bir toplu kitap ve kutu halinde yayınından oluşan bu toplu yayın 1000 adet basılmıştır. Yayınevi sürecini reddeden ve yarışmalara katılmayan sanatçı uzun zamandır dergilere de ürün göndermeyerek bireysel yayıncılık yapmaktadır. Bastığı yayınların yarısını İstanbul başta olmak üzere birçok kentte ücretsiz olarak dağıtıyor geri kalan kısmını ise bazı kitapevlerine baskı maliyetini karşılamak amacıyla satışa sunuyor. Eğer samimi bir rakam söylemek gerekirse dağınık bir şekilde bu güne kadar 7 binden fazla basılan bu fanzinler ve kitapları bir araya getirmek okuyucuya bir söz ve borçtu.

Ümit Ilgın Yiğit’in ilk kişisel yayını Gayya Kuyusu 2000 senesinde yayınlanmıştı. Son edebi yayını ise Belki Arda 2009 ortalarında yayınlanmıştır. 2009 – 2010 yılları arasında eski fanzinlerini yeniden yayınlayarak süreci sürdürmüştür. Sanatçı bu fanzinlerin biçimsel devriminin artık son bulduğunu düşünüyor ve bundan sonra farklı bir şekilde yayınlamaması kararını almıştır.

Çeviriler

les paraules i les herbes @ katalanca / ispanyolca

Barselona Üniversitesinde felsefe öğrencisi olan Büşra Atılgan ve aynı üniversite'de doktorusunu yapan Mengi Oflaz tarafından önce ingilizceye çevrilen "söz otu" daha sonra Elisenda Sarrio tarafından katalancaya çevrildi. Comuna de datos butik yayınları tarafından yayınlanan kitap İspanya'nın büyük kentlerinde küçük ve orijinal kitapların satıldığı en az 10 kitapevinde satışa sunuldu.

Kitap Hakkında Yazılanlar

girişgelişmesonuç

2011-07-24T11:14:00.000-07:00

Ümit Ilgın son performansı ile ALANistanbul’da! Sanatçı imaj bombardımanı altında yaşadığımız tüketim toplumu ve popüler kültür eleştirisini en uç noktaya taşıyor!

Bu bir an seremonisi, 20 dakika gönüllü ağlayıcı olmak… Acıyı ve kini hissetmek…

Ümit Ilgın Yiğit seni ağlamaya, bir anlık saygı duruşuna, ahde vefaya, şahitlik etmeye çağırıyor.

Ümit Ilgın Yiğit’in “girişgelişmesonuç” adını verdiği performans üçlemesinin sonuncusu olan ikrar ilk ve son kez ALANistanbul-II’de gerçekleşecek. Sanatçı izleyiciyle benzer bir his iklimine yolculuk etmeye çalışıyor.

Not: Performansın ardından sanatçıyla bir söyleşi gerçekleşecektir.

ALANistanbul-II / Galip Dede Cad. No:24-zemin Tünel - Beyoğlu

http://alanistanbul.com/turkce/?page_id=2198

Ümit Ilgın Yiğit sizi bir masanın etrafına toplanmaya ve onun iflah olmaz egosuna, şiddetine, nefretine, güç gösterisine hatta teşhirciliğine ortak olmaya çağırıyor! 30 dakikalık bir gerilimin ardından sizinle burun buruna tartışmayı arzuluyor. Evet, bu metindeki anahtar kelimemiz ARZU! Bir bebeğin karnını doyurmayı talep etme yöntemlerini öğrenmesine, dişi bir kedinin doğurganlığının sonlandırılmasına, sanatın sinir uçlarında bir deneye davetlisiniz!

16 Aralık 2010 Cafe 26A
Saat: 20:00
İstiklal cad. Tel Sok. No:26A Beyoğlu/İstanbul.

Not: Performans yarım saat sürecektir. Ardından bir söyleşi gerçekleştirilecek.

Kavramsal Çerçeve: Sanatın kimlik ve kimlik politikası üzerinden Queer teorinin kimlik sorgulaması yapmak. Aynı zamanda “onur, gurur, merhamet, vicdan” gibi olguların kimlik ve kimliksizlik üzerinden eleştirilmesini sağlamak. “Teoride tartışabileceğimiz bu durumu bir grup halinde yüz yüze kendi biricik hallerimiz üzerinden nasıl dönüştürebilir?” sorusuna bir yanıt bulmak.

3 şehirde 3 ayrı mekanda bağımsız olarak gerçekleşek olan performans serisi sanatçının eylemsel sanata dönüşünüde simgeliyor. TKKKİ performansı katılımcılarıda içine alan oyunlardan ve tartışmalardan oluşuyor.

İstanbul'da Performans Günleri 2010

Süre: 40-60 dk
Tarih: 25 Mart 2010 / Perşembe
Saat: 21:00
Yer: KargART
Giriş bileti: 10 TL

Ankara'da Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği'nde

Tarih: 17 Mart 2010 / Çarşamba
Saat: 18:00
Giriş bileti: 10 TL (Gelir tümüyle derneğe bırakılacaktır.)

Eskişehir'de Tripub'da

Tarih: 13 Mart 2010 / Cumartesi
Saat: 20:00
Yer: Tripub

*performans ZEMİN tarafında desteklenmektedir.

------------------------------------------------------------------------------

Performansın katılım sınırı vardır (10 kişi) İzleyici sayısı sınırsızdır.

İstanbul rezervasyon ve bilet için: KargART

Tel: +90 216 330 31 51
info@kargart.org
karKadife Sok No: 16 / kadıköy

Ankara rezervasyon ve bilet için: Pembe Hayat

Tel : +90 312 433 85 17
pembehayat@pembehayat.org
Pembe Hayat : Ataç 1 Sok. No: 3/8 kızılay

PENDOR SERGİLERİ

2011-07-24T07:33:00.001-07:00

OZAN EICHER
FOTOĞRAF SERGİSİ

20 Nisan – 20 Mayıs 2010 Açılış: 20 Nisan 2010 (Salı) 19:00 – 23:00
Sahne: Kaçak ve Esin İris

Pendor, Ümit Ilgın Yiğit küratörlüğünde Ozan Eicher’in fotoğraf sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.

Ozan Eicher, 1988'de İstanbul'da doğdu. Halen YTÜ Sanat Tasarım Fakültesinde öğrenim görüyor.

Fotoğrafa olan tutkusunu seneler içersinde amatör zevklerden profesyonel kaygılara dönüştüren Ozan Eicher, kariyerindeki ilk adımını 2007 yılındaki Rock'n Coke'ta çektiği ve Dream Dergi'de yayınlanan 110 grubunun fotoğraflarıyla attı.

KaçaK grubunun albüm kartonetinde, Jehan Barbur ve Yasemin Mori'nin konser afişlerinde çektiği konser fotoğrafları kullanıldı. Bunun yanı sıra Aylin Aslım, Bedük, Bora Uzer, Cem Adrian, Ceynur, Esin İris, Gren, Feridun Düzağaç, Hande Yener, Sıla gibi güncel alternatif ve popüler müziğin öne çıkan sanatçılarını konserlerinde fotoğrafladı ve internette çeşitli mecralarda bu çalışmaları yayınlandı.

Sabancı Müzesi bünyesindeki The Seed'in arşiv fotoğrafçılığını da yapan Ozan Eicher, Muammer Yanmaz'ın Temel Fotoğraf Atölyesine de katılmıştır.

07 / 14 Ekim 2010 | Pendor Corner | Yeşilçam Sok. 25|1 Beyoğlu/İstanbul

Açılış: 07 Ekim 2010 Saat: 20:00

Pendor, Ümit Ilgın Yiğit inisiyatifinde “Şantiye” başlığı altında toplanan fotoğraf ve video sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.

Sergi enstalasyonu 4 konumda yer alıyor ve birbirine bağlanan bir kavramsal prizmayı işaret ediyor. Nesli Kayalı’nın havadan çektiği yeryüzü fotoğrafları konum olarak ters düz edildi ve tavana asıldı, tavanda bir de uçak maketi mevcut… Odanın girişinde bir dürbün bulacaksınız, bu dürbünle fotoğrafları incelemek mümkün. Ezgi Turan, Hakan Aydoğan, Ozan Eicher, Emircan Soksan, İsmet Buğra Eke ve Arda cebeci’nin işlerini gelişigüzel bir şekilde (sergilenmekten ziyade duvarı kirletmek düsturuyla) duvara yapıştırdık. İç mekânda son olarak yere kaplanan beyaz kağıt ve renkli kalemler sizden birkaç kelime bekliyor…

Dış mekânda yani sokakta duvara yansıyan videoların 3’ü yurtdışından; Tout Court, Renaud Hallée, Samuel Cockedey video çalışmalarıyla ve Kaan Karacehennem- Boysan Yakar ise kısa filmiyle sergide yer alıyor.

Ezgi Turan

Nesli Kayalı

Hakan Aydoğan

Ozan Eicher

Emircan Soksan

İsmet Buğra Eke

Arda Cebeci

Tout Court

Renaud Hallée

Samuel Cockedey

Kaan Karacehennem - Boysan Yakar

Ümit Ilgın Yiğit

http://www.facebook.com/event.php?eid=164647343551713

Pendor, Ümit Ilgın Yiğit küratörlüğünde “Ruhani” başlığında toplanan fotoğraf ve video sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.

Sergi, gündelik hayatın farkına varılmayan itici ve yoğun psikolojik anları ilahi bir anın sıradan gerçekleriyle dile getirmeyi amaçlıyor. Sergide yer alan sanatçılardan Ronald Brook, Tel-Aviv’de kaldığı otelde 5 Temmuz 2009 Pazar akşamı 30 yaşında intihar etmiş ve vasiyeti üzere Filistin topraklarında gömülmüştü. Ardından yayımlanan kendi yazılarından birinde “yaşam girift bir akıl oyunu gibidir, fotoğraf ise oyunun şiflerini bize açık eden bir alan” diyerek hiçbir zaman anlaşılmayan intiharının naif sebeplerini de açıklıyordu.

Sergide yer alan diğer sanatçılardan Lei Xu bize Pekin’den, Devrim Deniz Moskova’dan ve Ezgi Turan Anadolu’dan insan, mekân ve ruh ilişkilerini portreleriyle beraber sunuyor.

Ayrıca Gökhan Özdemir’in “Koma” isimli kısa filmi ve Mahir Karayazı’nın “Eksilme” isimli kısa filmi sergide tamamlayıcı rol oynuyor.

Detaylı bilgi için;
Pendor 0212 244 80 79
Burak Karaca dbkaraca@gmail.com

Küratör: Ümit Ilgın Yiğit
Sanatçılar: Ronald Brook, Lei Xu, Devrim Deniz, Gökhan Özdemir, Mahir Karayazı, Ezgi Turan

Sergi Açılış: 21 Ekim 2009 (Çarşamba) 19:00-21:00

ÜMİT ILGIN YİĞİT KİTABI

2011-05-09T15:02:00.000-07:00

Künye

Birinci baskı Eylül 2011, 1000 Adet. 2001-2011 @ Serdar Ağaoğlu. Kapak Fotoğrafı: Ozan Eicher Tasarım: Cihan Yiğiter. İstanbul.

Arka Kapak

Muhlis bir entelektüelin, bir sanat işçisinin akademik ve eleştirel olduğu kadar dostlukları ve anılarıyla sanatçı olma serüvenini okuyun.

Ümit Ilgın Yiğit Kitabı Hakkında

Sanatçının yurtiçi ve yurtdışı çalışmalarında, konuşmalarında ve mülakatlarında kendisi hakkında söz sahibi olan hemen hemen herkese ulaşmaya çalıştım. Sadece bir biyografik kitap değil aynı zamanda sanatçıyı bir misal olarak ele alıp genele doğru ilerleyen bir dil kullanmaya özen gösterdim. Kitapta 3 ana dönemi ele alıyorum; şairliği, eylemselliği ve sanatı. Guarillartist başta olmak üzere başkaları tarafından konulan mahlas isimleri, hastane serüvenleri ve özel hayatını kamusal sanata dönüştürme girişimleri.

Serdar Ağaoğlu

GUARILLARTIST artist as tERROR!

2011-04-27T19:37:00.000-07:00

Umit Ilgin Yigit Photozine

Broadcast team : Hamra Sevier
Lina Dwek
Tobias Skelly

QUEENSBOOK
700 AUSTIN ST. 718-793-1395

bir addımda min qübbə

2011-04-27T19:35:00.001-07:00

Bir Adımda Bin Kubbe Nahçivan Notları
bir addımda min qübbə Naxçıvan qeydləri

çeviren : Seher Kardeş

Azerbaycan’da yeni bir nefes yeni bir başlangıç var şu günlerde… Avrupa’dan Bakü’ye göç eden Azeri gençler akranlarını fanzin kültürüyle tanıştırıyor. Ümit Ilgın Yiğit’in doğu gezilerinden Nahcivan notları ilk kez yayınlanıyor.

söz otu katalanca'da @ les paraules i les herbes

2011-04-27T19:35:00.000-07:00

Barselona Üniversitesinde felsefe öğrencisi olan Büşra Atılgan ve aynı üniversite'de doktorusunu yapan Mengi Oflaz tarafından önce ingilizceye çevrilen "söz otu" daha sonra Elisenda Sarrio tarafından katalancaya çevrildi. Comuna de datos butik yayınları tarafından yayınlanan kitap İspanya'nın büyük kentlerinde küçük ve orijinal kitapların satıldığı en az 10 kitapevinde satışa sunuldu.

les garçons et les d'Istanbul

2011-04-27T19:34:00.000-07:00

guarillartist İstanbul ve Erkekler
sanat metinleri çeviren Loubna Lou

Sanatçı 2009’da yayınlanan kendi seçkisi “Témoin”den sonra ikinci kez Fransızcada. Nice’te faaliyet gösteren anarşist inisiyatif underground’ın yayınladığı fanzin’in bir kısmı ücretsiz dağıtılacak.

les garçons et les d'Istanbul textes d'art traduit du turc par Loubna Lou

SELAM KUDÜS

2011-04-27T19:33:00.000-07:00

2009'da aynı anda 3 ülkede yayınlanan kitabı; Arapçaya Münadina Salefjad, İngilizceye Ber Sezai ve İsveççeye Nilgün Sargın'ın çevirisiyle yayınlanan kitabın iki farklı kapak tasarımını Devrim Bağılı yaptı. Yayınlanma sürecinde her türlü desteği gönüllülükle veren sanatçılar daha önce Ümit Ilgın Yiğit'in inisiyatifle yayınlanan Şeyy Fanzin kolektifinde yer alıyorlardı.

Diğer Kapaklar:

TÈMOIN | TANIK

2011-04-27T19:32:00.000-07:00

"Paris'in underground kültürüne edebi bir tanıklık" alt başlığıyla yayımlanan Le Témoin / Tanık Bibliographie bağımsız yapımevi tarafından Eylül 2009'da yayımlandı. Ümit Ilgın Yiğit'e ait 10 şiir ve 1'er tane anlatı, öykü ve günceden oluşan cep kitabı karton kapak ve numaralı olarak 1000 adet basıldı.

Edebiyat, 64 sayfa, Bibliographie, 1. baskı, 1000 adet, Paris

Queer Identity and Blind Cat Principle: Identity (Im)Possibilities of Performance Art in Turkey

2011-04-27T19:28:00.000-07:00

Queer Identity and Blind Cat Principle: Identity (Im)Possibilities of Performance Art in Turkey

This paper examines an art activity, called Queer Identity and Blind Cat Principle (QIBCP). It is an art project which was performed in three different cities (Eskişehir, Ankara, İstanbul) and places (a bar, a LGBTT association, an art gallery) in Turkey. The main idea of QIBCP is shaped around identity and identity politics of art. It is also a worthwhile investigation around identity by means of art, especially performance art. This study queries how participators, who perform in QIBCP, construct their identity and their awareness of identity constructions through Queer Theory.

http://ija.cgpublisher.com/product/pub.85/prod.686

moslim! neboj sa o mňa

2011-04-27T19:27:00.001-07:00

Moslim! Neboj sa o mňa. Guarillartist v meste Bratislava je katalóg Výstava sa začala v októbri 2010. 500 boli vytlačené. Umelci podpíše prvých 100 kusov.

artisteguerilla ou performance artistique @ Université Paris-Sorbonne

2011-04-27T19:27:00.000-07:00

"gerilla sanatçı ya da performans sanatı" başlığını taşıyan ve Clelia Zernik tarafından yazılan doktora tezi çalışması Sorbonne Üniversitesi Sosyoloji bölümü tarafından kabul edildi ve üniversite kütüphanesine kayıt edildi. Bu çalışma yazarın izni ile bu yıl içinde türkçe yayınlanacak.

ÜMİT ILGIN YİĞİT

2011-04-27T19:24:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit'in 2004 - 2008 yılları asında yaptığı 4 sanatsal yolculuğun, politik incelemesini 2007 yılından bu yana sanatçıyı inceleyen Bruno Peinado yapıyor. Editörlüğünü Hüseyn Almar'ın yaptığı kitap irregular yayınları tarafından İngilizce olarak Bristol'da yayınlandı.

İnceleme, Bruno Peinado, 126 sayfa, Tek baskı, 2009, Bristol

BİR ÜMİT ILGIN KİTABI NOM DE PLUME

2011-04-27T19:22:00.000-07:00

Mehdi Nelson'ın kaleme aldığı kitap Londra kaynaklı 032 book galeri yayınları tarafından İngilizce yayınlandı. Çalışmaları 2 yıl süren kitap Ümit Ilgın Yiğit'i; sokak, akademi ve bireyselleşme başlığında 3 koldan inceliyor. Ümit Ilgın'ın kendisiyle yapılan bir söyleşinin de yer aldığı kitap eleştiri mektupları ve görsellerle destekleniyor.

İnceleme, Mehdi Nelson, 032Book yayınları, 240 sayfa, 1 baskı, Londra

ÜMİT ILGIN YİĞİT @ LAST GAMING

2011-04-27T19:19:00.000-07:00

Beyrut Sanat Forumu alternatif kitabı yayınlandı. Ümit Ilgın Yiğit üzerine Bruno Peinado yazısı ve "Çok kültürlülüğün yozlaşması" üzerine bir makale yer alıyor.

katalog, BAF, 246 sayfa, tek baskı, 2009, Beyrut

ÜMİT ILGIN YİĞİT @ EN GANG

2011-04-27T19:18:00.000-07:00

Londra, Stockholm ve İstanbul'dan 10 sanatçı ve sanat grubunun bir araya gelerek oluşturduğu yayın 5 sayı yayınlanacak. İlk sayı İstanbul ve Türkiye'nin yakın tarihi. Ümit Ilgın Yiğit, Zuhal Tezcan ve İdil Karadeniz'in ortak çalışması olan dosya görsel bir hafıza tazeleme operasyonu yapıyor. En gang sınırlı sayıda İstanbul'da dağıtım halinde.

Fanzin, kolektif, 70 sayfa, 1. sayı, 2010, istanbul - londra - stockholm

ÜMİT ILGIN YİĞİT @ budushchyee

2011-04-27T19:14:00.000-07:00

2009 yılında Zizek dosyasıyla yayın hayatına başlayan ve 3 ayda bir yayımlanan budushchyee (gelecek) dünyadan sanat ve siyaset dergisi 6. sayısında 4 makale ve Sanatçıyla yapılan kapsamlı bir röportajla Gerilla Sanatçı "sıradan ama etkileyici" başlığıyla dosya konusu oldu.

Yayın Moskova Devlet Üniversite Öğrencileri ve İletişim mezunlarından oluşan bir grup tarafından yayınlanıyor.

http://budushchyee.blogspot.com/2011/02/blog-post_8567.html

TKKKİ YAHUT KÖR BIR SOKAK KEDISINE YEMEK VERIRKEN HER ZAMANKINDEN DAHA ÇOK İNSAN OLDUĞUNUZU DÜŞÜNÜYOR MUSUNUZ?

2011-04-24T20:36:00.000-07:00

Şakir Özüdoğru

Kedini Gerilla Sanatçı olarak tanımlayan Ümit Ilgın Yiğit, 13 Mart 2010 Cumartesi tarihinde Eskişehir Tripub’ta, ‘Terso Kimlik ve Kör Kedi İlkesi’ başlıklı performansını gerçekleştirdi. Performans hakkında birkaç değini ve bir yorum yazmaya söz vermeme karşın içine hapsolduğum zamansızlıktan bir türlü iki satır karalayacak bir ara bulamıyordum. Bugün sanatçının kendi blog sayfası umitilgin.blogspot.com’u gezerken TKKKİ’nin Eskişehir ayağına şöyle bir değindiğini gördüm ve en azından birkaç saat ayırıp burada yaşadığımız ‘şey’ üstüne düşünmemem için elimden kaçırmam gereken bir fırsat oldu:

“Kadim dostum Canan Erdoğan’la Haydarpaşa’da çayımızı yudumlarken İstanbul bize her zaman ki gibi oyun oynuyordu… Soğuk ve karamsar havanın yerini güneş almış ve sanki bize güzel bir veda için hazırlanıyor gibiydi. Klasik tren yolcuğu ve Eskişehir’deyiz, elli kere gitsem bir kente yine yol sormaktan bıkmadan, sora sora Haller Gençlik Merkezi’ne Eskişehir’de yaşayan dostların “Karışık Haller” isimli karma sergisine yetişiyoruz. Kendi deyimiyle “Alkollü ve Çağdaş belediye” başkanın gereksiz konuşması haricinde her şey yolunda, resimler birbirinden iddialı ve yol açıcı. Aynı günün akşamı Tripub’a yani performansın gerçekleşeceği mekana doğru yol alıyoruz… Tabii şair dostum Şakir Özüdoğru ile spekülatif olduğu kadar na-manipülatif projeler üzerine konuşuyoruz.

Biraz daha beklemece ve performansın etkileşimi başlıyor; daha çok ressam, şair ve akademi çevresi rastlantısal olarak performansın içinde buluyor kendini… Kimlik sorgulamasından daha çok, insanın doğasında öğretilmiş kuralların ve kimliğin olup olmadığı üzerine bir algılama yanılgısına dönüşüyor.”

Ümit Ilgın’ın kendi gerçekleştirdiği performans hakkındaki bu kısa, samimi ve öz değinisinin birkaç açıdan değerli olduğunu düşünüyorum. Bunları açımlamaya başlamadan önce isterseniz Ümit Ilgın’ın kendi ağzından TKKKİ için çizdiği kavramsal çerçeveyi dinleyelim. Sanatçının kendisi tarafından performans için hazırlanan blog sayfasında, kavramsal çerçeve için şöyle deniyor:

“Sanatın kimlik ve kimlik politikası üzerinden Queer teorinin kimlik sorgulaması yapmak. Aynı zamanda “onur, gurur, merhamet, vicdan” gibi olguların kimlik ve kimliksizlik üzerinden eleştirilmesini sağlamak. “Teoride tartışabileceğimiz bu durumu bir grup halinde yüz yüze kendi biricik hallerimiz üzerinden nasıl dönüştürebilir?” sorusuna bir yanıt bulmak.”

Sanırım en başta belirmeliyim, bir sanat yapma biçimi olarak performans sanatı Kuspit, Baudrillard, Jameson gibi son dönem düşünürler tarafından farklı zeminlerde, farklı nedenlerden dolayı reddedilse de ben, bu sanat biçiminin tam da Ümit Ilgın’ın tariflediği haliyle sanatçı ve izleyiciyi karşı karşıya getirip izleyiciyi sanat üretiminin içine çekme becerisi nedeniyle etkili buluyorum. Performans, izleyiciyi pasif bir konuma yerleştiren diğer klasik sanat biçimlerinden bir adım olsun öne geçerek, onun yaratıcı katılımını gerektiriyor ve her zaman olmasa da Ümit Ilgın’ın istediği gibi, katılımcının içinde yer aldığı sanat üretimini, aynı zamanda bir süre için uzaklaştığı kendi kimliğini, kendi kimliği inşa eden sosyal öğeleri sorgulayabilmesine olanak tanıyor.

Performans sanatının dinamik ve katılımcı yanının altını çizdikten sonra Ümit Ilgın’ın TKKKİ performansına gelebiliriz. TKKKİ bir oyun: yaratıcı bir katılım gerektiren, her an referanslarını değiştirebilen kimlikler arasında katılımcılarından bir ustalıkla gündelik hayat pratiklerini sorgulamalarını bekleyen, sözcüklerle inşa edilmiş dünyamızda bu sözcüklere ne kadar güvenebileceğimizi sorgulayan ve bizi eğlendiren bir oyun. Huizinga da insanı insan yapanın oyun oynayabilme özelliği olduğunu söylemiyor mu zaten? TKKKi’nin sorgulatıcı oyunlarından ilki bir çoğunluk/azınlık yanılsaması üzerine kurulu. 10 katılımcıdan birer kart çekmeleri isteniyor, kartlarda çeşitli hayvan isimleri yazıyor. Düzenlenişleri elbette ki değişebilir, biz diyelim ki 2 kuş, 7 koyun ve 1 kaplumbağamız var. Birbirine hangi hayvan olduklarını söylemeden katılımcılar gözlerini kapatıyor, hangi hayvan ismi onlara geldiyse o hayvanın sesini çıkarmaya başlıyorlar; aynı sesi çıkaran hayvanı bulup onunla bir araya gelmeye çalışıyorlar. Bir süre sonra birbirine çarpan, ‘Meeee’, ‘Cik cik’ sesleriyle etrafta el yordamı dolanan insanlarla doluyor performans alanı. Kaplumbağa hariç bütün hayvanlar bir araya gelebiliyorlar, tabi ki sayılarından dolayı en çok koyunların seslerini duyabiliyoruz. Tekrar gözlerinizi açtığınız bir bakıyorsunuz ki, belki hiç tanımadığınız birisiyle sarılmış ‘cik, cik’ diye bağırarak zıplıyorsunuz. Bu oyunun deneyimlememizi sağladığı önemli birkaç nokta var:

 Hepimiz biliyoruz: ne bir koyun ‘meeee’ diye bir ses çıkarır ne kuşlar ‘cik, cik’ diye bağırarak etrafımızda uçuşur. Öğrenilen taklit biçimleri sergilenirken, katılımcı bir süre sonra kendi yaratıcı taklit yeteneğini kullanmaya kalktığında eşleşmesi gereken diğeriyle bir araya gelememenin, onu tanıyamamanın ürpertisi hissedilmeye başlanıyor. Sosyal pratiklerimizin ve gruplarımızın nasıl bir ‘uygun taklit’ stratejisi üzerinden yürüdüğü böylece gündelik hayattaki davranışlarımızla aramıza mesafe koyarak kendimizi aslında ben derken bir araya gelebilmek için sadece taklit eden bir canlı olarak görmemizi sağlıyor.

 Bu oyunun diğer ve belki de birincisinden daha önemli olan bir özelliği de gruplaşmaların/cemaatleşmelerin iletişim olanakları üzerinden nasıl diğerlerini yok sayabileceğini göstermesi. Hiçbir sesi çıkmayan kaplumbağa kendini hiçbir şekilde duyuramazken, ‘insanlar tarafından taklit edilen’ koyun sesleri performans alanını kaplıyor. Onun yanında cılız birkaç ‘taklit edilen’ kuş sesi işitebiliyoruz. Çoğunluğun ezici gücüyle bir kez daha yüzleşmemizi sağlayan bu olay, bir yandan da elinde gücü olmayanların bir araya gelme çabalarının dahi sürekli bertaraf edileceğini, iletişimin çoğunluğun gürültüsünde imkansızlaştığını gösteriyor. Ki, totaliter rejimlerde katledilen milyonlarca insanın yıllar sonra katledildiğinin öğrenilmesi, cunta rejimlerinde iktidara karşı duranların seslerinin bir anda kesilmesi vb. gibi ideolojik odaklı bir noktaya dayanıyor, birbirine ve izleyicilere seslerini duyurma, bir araya gelme mücadelesi.

TKKKİ’nin ikinci oyunu doğrudan bir sözcük-anlam ilişkisi etrafında şekilleniyor. Duvara asılan kağıtlarda ‘Dünya için ne lazım?’, ‘Sanat için ne lazım?’, ‘Toplum için ne lazım?’, ‘Benim için ne lazım?’ soruları yazıyor ve her katılımcıya birer kalem verilerek, bu soruların cevaplarını birer kavramla açıklamaları isteniyor. Örneğin;

Dünya için; insan, aşk, sevgi, barış, ağaç…

Sanat için; yaratıcılık, yetenek, sanatçı, kalem…

Toplum için; ben, huzur, devlet, saygı, hoşgörü, özgür seks…

Benim için; para, aşk, sevgi, kadın, erkek, başarı,

gibi kombinasyonlar ortaya çıkabiliyor. Yazım işlemi tamamlandıktan sonra katılımcılardan yazdıkları sözcükleri neden yazdıklarını açıklamaları isteniyor. Onlar da ‘Dünya için insan lazım’ önermesini temellendirmeye çalışıyorlar. Burada ideolojik olandan uzak gibi duran, sadece alışkın olduğumuz kavramlarla gündelik hayata hızlı çözümler bulma girişimleriyle karşılaşıyoruz. Katılımcıların öne sürdüğü kanıtların/nedenlerin çatışmaya başlamasıyla gündelik hayatın kavramsal bir sorgulamasına dönüşüyor oyun. Bu sorgulamalar içinde asıl öne çıkması gereken, yazılan her bir sözcüğün ‘öğretilmiş/öğrenilmiş kavramlar’ olduğunun katılımcılar tarafından anlaşılması ve bir an için ‘kavramlarsız’ bir an’ı deneyimleyebilmeleri kanımca. Ancak, özgür oyun yetimizi modern dünya içinde maruz kaldığımız ayrımlarla o kadar köreltilmiş buluyoruz ki, oyun alanımızda bile ideolojinin kalıntılarının baskısı altında kalıyoruz. Bunu bir değini olarak şimdi burada bırakıp, ‘terso kimlik’ meselesinde biraz daha açmak üzere üçüncü ve son oyuna geçiyorum.

TKKKİ’nin son oyunu yine katılımcılara birer kağıt verilerek, kağıtlarını birbirilerine göstermemeleri istenip sorulan sorulara tepki vermelerine dayanıyor. Kağıtlarda ‘başbakanın oğlu’, ‘işçi’, ‘engelli’, ‘HIV+’ çeşitli kimlik kurguları yer alıyor. Ümit Ilgın’ın gündelik hayat içinde yapılabilecek çeşitli eylemlere yönelik sorular soruyor ve katılımcılardan eğer bunları yapabiliyorlarsa ileriye bir adım atmalarını istiyor. ‘Her akşam dışarıda yemek yiyebilirim’, ‘İstediğim zaman arkadaşlarımla görüşebilirim’, ‘yılda ikiden ülke gezebilirim’ gibi sorulardan oluşan bu liste toplumdaki sınıflaşmayı ve ayrımı gündelik hayat pratikleri üzerinden somutlaştırıyor. Burada ilginç olan nokta, sorulan soruların ve katılımcılara verilen kimlik kurgularının doğrudan doğruya sınıf, gelir düzeyi gibi kavramlarla ilgili olmayıp cinsel hayat, sağlık durumu gibi daha özelleştirilmiş durumları da kapsaması ve bu durumların toplum içinde nasıl bir ‘yapamama’ durumuna sürüklendiğinin gözler önüne serilmesi. Bütün sorular bittiğinde çeşitli kimliklerin diğerlerinden gündelik hayat içinde daha etkin olduğu görülüyor. Sonuç, bunu bir grafik analizi olarak belirliyor.

Kavramsal Bir Çerçeve yahut Kör Kedi Kimdi ki, Kim Kime Kedi Dedi?

“bahardır bir yerlerde, kimi zaman

insanlar gerçek içredirler : düşle

bir yerlerde gerçek çiçekleri, ama

düşleyemem Ben gerçek çiçekleri, Ben

yapabilseydim bunu, onlar hiç de

gerçek olmayacaktı” [e. e. cummings]

‘Terso’, İngilizce ‘Queer’ sözcüğünün karşılığı olarak kullanılmaktadır. Sözcük ilk başlarda eşcinsel bireylere karşı bir aşağılama sözcüğü olarak kullanılsa da zamanla eşcinseller tarafından sahiplenilerek anlamı saptırılmış ve ‘Oueer Teorisi’ gibi dev bir toplumsal cinsiyet teorisinin ismi olmuştur. Yanlış hatırlamıyorsam, ‘Queer’in Türkçe karşılığı ilk olarak Siyahi Dergisi’nin ‘Queer Özel Saysı’nda ‘Terso’ olarak önerilmişti. Anlaşıldığı kadarıyla LGBTT toplulukları tarafından olumlu karşılandı ve kullanılmaya başlandı. Performans öncesi Ümit Ilgın’la konuşmalarımız arasında da belirttiğim gibi, ben sözcüğünün ‘Terso’ olarak Türkçeleştirilmesini birkaç açıdan sakıncalı buluyorum. Bunların ilki, ‘Queer teorisi’nin, toplumsal bir cinsiyetçiliğe her anlamda karşı durmanın teorisi olsa da toplumsal cinsiyet ayrımcılığının ortadan kalktığı bir zamanın da olabilirliğini içinde barındırdığını düşündüğümden bir ‘terslik’/karşıtlık olarak kurgulanmasının kısıtlayıcı doğası. Bir diğeri ise ‘terso’ sözcüğünün Türkçedeki argo kullanımının ‘acayip, tuhaf’ karşılığından ziyade bilinçli bir toplumsal uyumsuzluğu, ancak kimlik üzerinden kurulan bir uyumsuzluğu değil, kökenlerini toplumun bastırma mekanizmasına karşı saldırgan bir edime dayanan psikolojik bir durumu imlemesi. İngilizcedeki bir aşağılama sözcüğünün sahiplenilip bir övünç sözcüğüne doğru kazandığı anlam sapmasını karşılamıyor ‘Terso’ sözcüğü. Ben bunun yerine ‘Tuhaf’, ‘Tuhaflık’ gibi sözcüklerin daha uygun karşılıklar olduğunu, hatta özel bir anlam alanında dolaştığımız için ‘queer’in Türkçe okunuşu ‘Kuir’in kullanılmasının daha doğru olacağı görüşündeyim. Bundan önceki Türkçeleştirme girişimlerinin birkaçı da ‘ibne teorisi’ karşılığını kullanıyor ki, toplumsal cinsiyeti doğrudan öne sürdüğü ve tıpkı ‘queer’in yaptığı gibi göze soktuğu için daha kullanışlı.

Bunu da belirttikten sonra gelelim ‘ Terso Kimlik ve Kör Kedi İlkesi’ne. Aslında performans temelinde bir toplumsal cinsiyet sorgulaması olarak kendini katılımcılara ve izleyicilere açmıyor. Onun yerine toplum içinde verili olan kimlikleri sorgulamayı tercih ediyor; belki bir basamak ileride bütün oyunlardan edindiklerimizle iki biyolojik cinsiyetli toplumsallaşma pratiklerinin de sorgulanabileceği bir zemin oluşturulabilir. Ancak bu kimliklerin iki cinsiyet üzerinden temellendirildiği ve eril kimliğin her zaman gücü elinde bulundurduğu olgusu es geçiliyor. Bu anlamda ‘Terso Kimlik’ açılımına varamadan, hatta ‘sevgi’, ‘aşk’, ‘özgür seks’ gibi kavramları toplumsal cinsiyet perspektifinden ele alamadan sadece ‘kimlik verili bir toplumsal bileşendir’ savsözüyle ve verili olan üzerine konuşmamız gerektiği fikriyle TKKKİ son buluyor. Toplumsal imgelemin nasıl cinsiyet inşaları ile kurulup, bu inşaların gündelik hayattaki yapıp etmelerimizi ne şekilde etkilediği oyunlar içine eklenebilecek ya da oyun içinde performansın uygulayıcısı tarafından yanıtların yönü değiştirilerek varılabilecek sorgulamalar olarak kalıyor.

Bir diğer handikabı ise ‘Kör Kedi İlkesi’ oluşturuyor. Ümit Ilgın ‘Kör Kedi İlkesi’ni açıklamak için anlattığı bir öykü var. Öykü, iki kedi arasında geçiyor. Kedilerden biri, diğer kediye durmadan yemek taşıyor. Bir süre sonra durumdan kuşkulanan, yemek taşıyan kedinin sahibi, sokak kedisini inceliyor ve kör olduğunu fark ediyor. Ümit Ilgın, bu noktada kediler arasındaki ilişkiyi ‘merhamet’ kavramı ile açıklıyor. Sözünü ettiğim handikabı bu açıklama oluşturuyor. Doğanın yaratıkları arasındaki ilişkiler için böyle bir açıklama kaba bir biyolojizmden, metafizik bir kaymaya kadar gidebilecek kimi sorunlar taşıyor. Yukarıda açıklanan ikinci oyunda ‘Dünya için aşk, sevgi, barış... lazım’ önermesinde kavramlar ne kadar bizim ideolojik yönelimimizle ilgili ise, doğanın ilişkilerini açıklarken kullandığımız kavram ve kavram çiftleri de nesneleri ve nesneler arasındaki ilişkileri temsil eden göstergelerden oluşuyor. Bu göstergeleri belirleyenin de içinde bulunduğumuz söylem olduğundan ‘merhametli kedi’ tanımlaması her an ‘merhametsiz kedi’yi beraberinde getirebilir. Böylece kimliğin bir inşa süreci olduğuna ilişkin bütün sorgulama daha ‘tehlikeli’ kimlikler kurmak üzere tasarlanmış bir mekanizmaya dönüşebilir. Elbette bu kara ütopya benzeri öngörüler TKKKİ’nin bana işaret ettikleridir. Oyunlar başka şekillerde okunmaya her zaman açıktır.

TKKKİ’nin yukarıda açıklamaya çalıştığım iki handikabının yanında getirisi daha fazla. Özellikle kavramları karşılamak için kullandığımız sözcüklerin sadece birer temsil olduğunu işaret etmesi, böylesine basit şeylerin ise nasıl gündelik hayatımızı tümüyle ele geçirdiğini göstermesi bakımından dikkate alınması gerekiyor. Yine olumlu bir özellik olarak ‘Terso Kimlik’ başlığını taşısa da sadece cinsel kimlikle ilgilenmeyip aslında toplumsallaşma pratiklerimiz içinde diğer kimliklerin de maruz kaldığı ‘yapamama’ durumunu göstermesi de kaydedilmeli.

Burada şunu da belirtmek gerekir: TKKKİ’nin gerçekleştirildiği mekan bir bardı. Bu nedenle katılımcı ve izleyici kitlesi kimlik sorgulaması üzerine kurulu bir performansa katılmak için gelen bilinçli bireyler olmadığı için, ortada çokça alkol ve gürültü olduğundan beklenen bir seyir izlenemedi. Ümit Ilgın’ın da blog’unda, ‘kimlik sorgulamasından daha çok, insanın doğasında öğretilmiş kuralların ve kimliğin olup olmadığı üzerine bir algılama yanılgısına dönüşüyor’ diyerek buna değiniyor.

Bitirirken…

Yeni kavramla icat etmeli…

Yeni kavramlar icat etmeli…

Yeni kavramlar icat etmeli… [ben]

TKKKİ’nin küçük ve gürültülü bir barda gerçekleştirilmesini yukarıda bir handikap olarak ele aldım. Aslında kimlik, ideoloji, beden, sosyal ve ekonomik insiyaklar gibi konulara nüfus eden ve katılımcılarından kendi yaratıcılıklarını ortaya koymalarını bekleyen bu tip sanat pratiklerinin gerçekleştirilmesi gereken doğru yerler olarak yine alt kültürler içinden gelen bireylerin, yalnızların, toplumla pek alakası olmayanların, canı sıkılanların, hayatla bir derdi olanların takıldığı küçük ve gürültülü barlar olması gerektiğini düşünüyorum. Sadece böyle yerlerde yapılacak etkinliğin mekana göre düzenlemesi gerekiyor. TKKKİ’nin de bu konuda en azından benim için yol gösterici olduğuna inanıyorum. Ümit Ilgın da TKKKİ’nin üç şehirdeki turundan sonra kendi değerlendirmesini yaparken, ‘Performans bir sanat disiplini halinde nerede işlev kazanıyor? Yapısı sanatla karılan mekânlar? Hiç sanmıyorum, Eskişehir ve Ankara deneyimden sonra (ki Eskişehir’de bir bar’da Ankara’da bir dernekte gerçekleşti) İstanbul ucundan kenarından katılım bakımından tam bir talihsizlikti. Ki iyi bir ders oldu sürprizi sona saklamak alışkanlığından vazgeçmek gerekiyor!’ diyor. Bir bar ve bir derneğin ardından bir sanat mekanında gerçekleştirilen etkinliğin beklenenden daha az etkili olması, sanat üretimini sanata ayrılmış alanlara sıkıştırmamızı değil de, hayatın içine katmamız gerektiği savını doğruluyor.

Yine Ümit Ilgın TKKKİ’nin bütünü hakkında işin sonunda kendi hislerinden bahsederken, ‘Politik bir iş yaparken hele hele bir de işi izleyicinin üzerine yıkmışken doğrusunu söylemek gerekirse ben tam anlamıyla tatmin olamadım. Mesele beni çapmasıydı. Çarpmadı! Bende çözümü tkkki’yi bir yerleştirmeye dönüştürmekte buldum. Şimdi Belgrad’da sergileniyor olacak ve katılacağım bir konuşmada gene konunun üzerende duracağım. Bu olayda böylece bitmiş olacak.’ demiş. Doğrudur, TKKKİ’nin yapanı da, katılımcısını da, izleyicisini de çarpması için ‘kimlik’ konusu üzerine biraz daha fazla düşünmemiz ve kendi kimliğimizin de bir kurgudan ibaret olduğunu içtenlikle kabul edebilecek bir seviyeye gelmemiz gerekiyor. O zaman cinsiyetçi, ayrımcı, totaliter dünyanın kavramlarıyla konuşmayı bırakıp sanatın kavramları sonsuz bir kombinasyonlar dizisine dönüştürdüğü ‘tuhaflık’ta eyleyebileceğiz.

8-9 nisan ’10 / eskişehir

BLACK WOLFS SERGİSİ ÜZERİNE

2011-04-24T20:34:00.000-07:00

Zürich Image Art Gallery 1-7 Eylül 2009 tarihinde Rahman Nasır ve Ümit Ilgın Yiğit'in ortak sergi projesi olan Black Wolfs'a ev sahipliği yapıyor. Ümit Ilgın'la 2008 yılında Kudüs'te ortak sergi açan Nasır kardeşlerden Horad Nasır sergiden 1 hafta sonra motosikletiyle geçirdiği kazada hayatını kaybetmişti. Sergiyle ilgili New Image Bülten'inde yer alan Huzeyfe Osmanoğlu'nun yazısını sizinle paylaşıyoruz.

Orta Asya'da göçmenler en çok kurtlardan korkarmış, bu kurtlar onların hayvanlarına hatta kendilerine zarar verecek kadar tehlikeli olduğundan bazı bölgelerde kurtlara "canavar" bile dendiği görülür. Günümüz dünyasında kapitalizm tek başına bir kurtken, hem de beyaz kurtken tam karşısına kendisinin karşılığı olabilecek siyah kurtlar yaratabiliyor. Ümit Ilgın Yiğit ve Rahman Nasır cinselliğin sorunsallaştığı ve saklandığı alanlara alakasız görünen bütünün detaylarıyla giriyor ve izleyeni sorgulamaya davet ediyor.Irak'ta Şiiler Kerbela olayının yaşandığı yani Hasan ve Hüseyin kardeşlerin Yezit tarafından katledilişini anıyorlar. Her yıl tekrarlanan bu anma kendi içinde bir sektör yaratmış, yurtdışından sırf bu güne özel çalışan acenteler farklı paketler sunuyor. Yolculuğun ve konaklamanın ücretine göre değişen konforun yanında; Hasan ve Hüseyin kardeşlerin açısını hissetmek için insanların sırtını dövdüğü zincirin "zincir gibi görünen" hafif plastikten yapılmışı ve kan gibi görünen kırmızı boyalarda hediye ediliyor. Erkeklerin belden üstü çıplak ağlamakla kinli bir ifadede gidip gelen yüzleri ve sahte kanlar. Tabii onları arkadan takip eden yas tutan kadınlar. Ümit Ilgın Yiğit "Plastik" adını verdiği bu seride bütünden çok detaylara iniyor.Rahman Nasır batı cinselliğine ve pornografik açılardan cinsiyet özgürlüğüne en uç noktalardan giriş yapıyor. Cins köpekler ve köpeklerle neden ilgilendiği belli olmayan insanların görüldüğü çalışmaları aslında dile dökülemeyen iticilikle akıl yürütmenin el ele tutuştuğu anları donduruyor. "Denge" adını verdiği ve serginin afişinde bir örneğini gördüğümüz işleri en medeni halden en yahşi hale doğru ilerliyor.Ümit Ilgın Yiğit'in sergide yer alan ikinci serisi "Eşyanın cinsiyeti" adını taşıyor ve etrafımızı saran eşyaların gündelik hayatta farkına varamadığımız cinsiyet ayrımını ilk serisinin tam tersine bütünde görmemize olanak sağlıyor.

Seride yer alan işlerden biri olan "isimsiz" çalışması erkek çocuğa ait geride duran top ve yine erkek çocuğa ait ve kız çocuğun kafasına dayadığı su tabancasının zihinde oluşturduğu vurguyu izleyenin algısına bırakmak en doğru eylem olacaktır.Rahman Nasır ve Ümit Ilgın Yiğit'in beraber kotardığı son serinin adı "sanat" sanatın kendine has ironilerini ve politik eleştirinin bile nasıl ticari bir kaygıya dönüştüğünü anlatmaya çalışıyor. Bu seride bir şatonun kapısında başlayan hikâye, bir sanat galerisinde, kilisede ve son olarak neresi olduğunu bilmediğimiz bir yerde son buluyor. Modern ve dindar kadının satın aldığı tabloyla ilişkisi bir sonuçtan çok sanatçıların olmak istemediklerinin ne olduğunu tartışmaya açıyor.

Sanatçılar arada kalan ahlaksal/etik değerlerle endüstrileşen ahlakı/cinselliği kurtların arasından çekip sergi alanına getirmiş gibi görünüyor.Huzeyfe Osmanoğlu / Sanat Eleştirmeni

ÜMİT ILGIN; "AYNI KADERİ PAYLAŞAN İNSANLARIN ORTAK SÖYLEMİ OLMALIDIR"

2011-04-24T20:28:00.000-07:00

Anthony İslam

Owl-Mag Editörü

Hokkabaz ve Karşıtı. - Bilimdeki hayret uyandırıcı şey, hokkabazın sanatındaki hayret uyandırıcı şeyin karşıtı konumundadır. Çünkü hokkabaz, gerçekte eylem olarak çok karmaşık olan bir nedenselliği çok basit bir nedensellik olarak görmemizi sağlar. Buna karşın bilim, bizi basit nedenselliklere olan inancımızdan vazgeçirmeye zorlar. Hem de bunu her şeyin tam kavranabilir gözüktüğü yerde ve bizim görünüşün soytarısı olduğumuz durumda yapar. Ve "en basit" şeyler çok karmaşıktır... Doğrusu bu konuda yeterince şaşırmamak insanın elinde değil! - Nietzsche

3Dot Sanat İnisiyatifi ilan ettiği tarihten 1 ay sonra yayınladığı Legend Art isimli derlemeyi özellikle 90 ve sonrası kuşağa dünyada ki "genç" sanatçının yerelde ve kendine artık pekte uzak olmayan gelişmekte olan ülkelerde sanatın olası hallerini anlamalarına katkıda bulunmak için yayınladı. Bu sayımızda; İran, Kürdistan ve Türkiye üçgeninde farklı bağlamlarda nefes almaya çalışan demokratik ve barışçıl mücadeleyi artık başka seslerden başka tonlarda dinlememiz gerektiğinin altını çiziyorken bu derlemeyle bölge sanatçılarının gerçek anlamıyla bir ses ayarlamasına tanık oluyoruz.

İranlı sanatçı Pervane hem kadın olmanın hem de İran'da grafitti yapmanın zorluklarından çok hemcinslerinin ikiyüzlülüğünün otoriteyi nasıl yıkılmaz ve aşılmaz hale getirdiğinden bahsediyor ve bize ezberimizden değil tersinden bakmamız konusunda yeni kapılar açıyor. Aynı şekilde İsrailli iki sanatçının "timsah gözyaşlarında boğulan bir nesil"i tarif ettiği yazıları eğitimli faşizmin tehlikeli boyutlarını görmemizi sağlıyor. Her başlık, her cümle yeni bir ses ve bu sesler gürültüden çok birbirine uyum sağlayan örgütlü tek bir sese dönüşmek üzere. O ses "barış" "sınırsız özgürlük" ve "insanlığın onuru" diye yankılanıyor.

Ümit Ilgın bu seslerin ortak bildirisini yazmış gibi görünüyor. O'da diğerleri gibi ülkesi Türkiye'de kolektif bir bilincin mensubu olamamış. Yazımın girişinde okuduğunuz Nietzsche alıntısı onunda yazısının girişinde yer alıyor. Ülkesindeki aydınları, muhalifleri "bilimi görmeyen hokkabaza" benzetmekten utanç duyduğunu lakin kronikleşmiş söylemlerin en çok "sol" cepheyi muhafazakârlaştırdığını ve Türkiye'deki aydınlanmanın milli ve tek yönlü yerellilik olduğunu güncel örneklerle anlatıyor. Türkiye'nin dışında bölge ülkelerini ayrı ayrı değerlendirmenin önemli olduğunu vurguladığı yazısını "aynı kaderi paylaşan insanların ortak söylemi olmalıdır" diye bitiriyor.

En muhalif sanatçıların bile coca cola ve holding sponsorluğunda açtığı sergiler, ülkenin cezalandırılmış, aforoz edilmiş hatta vatandaşlıktan çıkarılmış yazarlarının neredeyse tamamının bir bankanın yayınevi tarafından basıldığı bir ülke Türkiye. İstanbul Bienali'nin bir alternatifi yok dahası bu kapitalist etkinliğin dili tam da karşısında onunla mücadele edeceklerin dili. Anlayacağınız her şey baştan yanlış.

Ümit Ilgın bu yanlışın ortak bir bilinçle aşılmasının çok zor olmadığını düşünüyor ama ortak bilincin bu yanlışlıklar içinde kendi gettolarında çoğalmadan, bir eksilip bir eklenerek kısır bir döngüde tüketildiğini söylüyor. "Hokkabaz ve karşıtı" değil "hokkabaz ve hokkabaz karşıtı" işte size yeni bir kelime oyunu, bu oyuna eklenecek bir Nietzsche daha istemiyor bu sanatçılar; Oyunu bozacak yeni bir algı ve anlamın peşindeler.

çev.:Burak Karaca

MERDİVENLER LONDRA'DA

2011-04-24T20:16:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit'in ilk oyun yazarlığı denemesi olan "Merdivenler/The Stairs" Burak Karaca'nın İngilizceye çevirisi üzerinden Emma Rowlands'ın uyarlamasıyla Showcase Theater butik salonunda okuma tiyatrosu olarak 3-17 Nisan ve 8 Mayıs 2009 tarihlerinde sahneleniyor. "Merdivenler"in çeviri bunalımını Burak Karaca anlatıyor.

"Merdivenler" iki öykünün/oyunun birbirine müdahalesi. İlk öykü; "Tavan (ya da Ersin'in Romanı)" İstanbul varoşlarında büyümüş bir serserinin kentin merkezinde eşcinselliğini keşfetmesi ve yalnızlığa mahkûm olup tavan arası evinde bir roman yazmaya başlamasıdır. İkinci oyun ise, bu serserinin yani Ersin'in yazdığı roman kişileriyle konuşmasıdır. Gerçekle kurmaca arasında bir oyundur "Merdivenler". Oyunun aslına uygun halinde, Ersin tavan arasından sokağa inen sarmal merdivende karşılar romanın karakterlerini, bazen onları izler, kavga eder, dahası onlara birer kişilik vermek için mücadele eder. Ümit Ilgın "Merdivenler"i okuma tiyatrosu için yeniden kaleme aldığında ("düzenledi" yerine "kaleme aldı" dememin sebebi oyunun aslından başka bir hal almasıdır "ki aslına uygun çevrilse bile bambaşka bir şey olmayacağına inanıyordum!") sahne mekânsızlaşmış, dekor ve gerçeğe dair tüm şeyler oyun metninden aforoz edilmişti. Teknik olarak diyaloglar belirtilmese, elimizdeki bir oyun değil bir öykü gibi okunabilirdi. Aslında amaçta buydu, okunabilir bir oyun!

Queen Atölye ve Showcase Tiyatro'sunun kolektif organizasyonu/çalışması okuma matineleri; biri kafe, biri ev ve iki tiyatro salonunu mekân olarak seçti ve Clement Bowen'ın "Crow Says" Mirela Ljevakovic'in "You!" isimli oyunlarının da aralarında bulunduğu 8 oyunu sahnelemeye karar verdi. "Merdivenler"in en başından beri bu organizasyonla anılması ayrıca bir yüktü üzerimde, çeviriyi tamamlandıktan sonra Emma Rowlands'la oyun metnini yeniden uyarlamaya karar verdik. Yalnız burada oyun yazarını tamamen dışlamak ya da aslına sadık kalmanın "etik durumu" gibi algılarımız ayrıca bir tartışma konusu olmuştur. Son olarak biz "Merdivenler"in "neydi ne oldu?"sunu tartışırken, Ümit Ilgın bu konudaki fikrini mailinde aynen şöyle açıklıyordu;

"Merdivenler benim eserimdir, the stairs ise senin eserin, bırakınız oyun metninin, fikrinin, konusunun, absürtlüğünün başka bir hal almasını oyunun isminin bile çevrilmiş olması onu benden alır, anonimleşir. Şimdi sana sanat'ın ne'liği konusunda bir düşünme ortamı yaratamam ama şundan eminim oyunun sahnedeki hali benim istediğim gibi olmayacak ama iyi bir iş olacak. Bu oyun İngilizcede başka, Türkçede başka olacaktır bu kesin. Hiçbir oyun farklı dillerde aynı etkiyi yaratamaz, hele birde dekorsuz ve mekânsızsa. Eğer yapılacak uyarlama bir figürü yok ediyorsa artık orada benim adımın anılması gereksiz olur, yaratıcısının kaybettiği bir oyunu sanatçısı baştan kaybetmiştir, izleyicisi ağzı açık alkışlasa bile!"

ÖTEKİ SANATÇININ YANILGISI

2011-04-24T20:12:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit'in 2004 yılında yazdığı "Sokak sanatçısına öğütler" başlıklı yazısının iki bölümünü Burçin Adalı'nın yorumuyla yayınlıyoruz.

Dada'nın bile bir estetiği vardır, öyle ki siz ne yaparsanız yapın "iyi" ve "kötü" iş her zaman "iyi" yönde edim ve izleyicisini yaratır. Yani yaptığınız iş estetiğe ya da etiğe uygun değilse bu sadece sizi sanat çemberlerinden birinin dışına atar ve orada size kucak açan başka bir çember sunar. Bireysel sanat üretimi, bireyin ürettiği sanatı ikinci bir insana sunmasıyla varsayım ve öngörüden öte net bir şekilde bireysellikten çıkar. İkinci tekil ya da çoğul kişilerin övgüsü (ödül, alkış, ilgi) nasıl meşhur olmanın rutin halleriyse, bu alanın dışında kalanlara sanat sunan sanatçıda aynı düzeyde meşhur sayılmalıdır. "Marka ve öteki marka" sadece sanatın değil tüm hayat disiplinlerinin gerçeğidir. Bu anlamda estetikten o'nu reddetseniz bile kurtulamazsınız, marka ve sistemleşmeden de kurtulamazsınız! "Sanat kolektif olmadığı sürece üreticisinin egosunu siper edinir ve bu siper öyle kolay kolayda aşılamaz." (1)

Sanatın kendi kendini üretimi

"Mesele sanatçı değildir, sanatın kendi varlığıdır. Zihindeki üretim materyalleşmediği sürece tazedir ve yenidir. Sanatseveri (aslında sanatçı severi) üretilen eserden çok sanatçının kendisi ilgilendirir. Eser dolaylı bir itici güçtür sadece. Bugün kimse Picasso'nun tablolarının mucize eserleri olduğu gerekçesiyle "tıpkı baskılarını" evinin duvarına asmaz, sadece o tabloda Picasso imzası olduğu için bunu yapar! Ama sanat edinimcisini/avangardını sanatçının kendisi değil eseri ilgilendirir. Öyle ki Picasso ve Braque Cézanne kübizm akımının öncüleri olmalarını belki de Fransız eleştirmen Louis Vauxcelles'e borçlular. Orfizm, Fütürizm, Kübo-Fütürizm, Vortizim akımlarının gelişmesine de kübizm yol açmıştır ve bugün grafik ve dekoratif dünyanın kutsal atasıdır. Sanatçı kendi fehim(meşhurluk) alanını genişletmek için uğraşadursun, sanat sanatçı kimliğinin ötesinde bir yerde kendini bir ileri bir geri sürdürmeye devam edecektir. Başlangıcı olmadığı gibi sonu da yoktur."(2)

Ümit ılgın'ın resim sanatında verdiği Picasso örneğini ele alacak olursak; Klasik resimdeki uygun, düzenli şekiller, bedenler kübizmle beraber yerle bir olmuştur. Kübizmin en temel amacı resimdeki nesneleri izleyicinin olduğu yerden görebileceği değil başka açılardan ve koşullarda görülebilecek özellikleriyle de gösterebilmekti. Bugün hâlâ Picasso ve kübizm akımı anlaşılmış değildir, bazı eleştirmenler Picasso'nun ilk dönem çalışmalarına işaret eder ve asıl olan ilk dönem klasik eserlerinin kalitesidir!

Örneğin, İngiliz asıllı grafiti sanatçısı Banksy popüler ve ticari olan sanata karşı post-modern başlangıçlar yapar. (Filistin utanç duvarına çizdiği grafittiler, Londra'daki iki erkek polisin öpüştüğü grafiti. Rodin'in düşünen adam heykeline bir huni geçirmesi ve bunu otoyol kenarına koyması, Monet'nin zambaklı gölet resminin bir baskısına süpermarket arabası da ekleyerek müzeye koyması, v.b…) Gerçek kimliği bilinmeyen sanatçının dünya üzerinde 4 milyonun üzerinde takipçisi bulunmakta. Amerikan Sanatçı Joe Orlik; "Banksy'nin dünya üzerindeki milyonlarca hayranın belki de tek ortak noktası bu gizemli adamın yüzünün şeklinin nasıl olduğunu merak ediyor olmalarıdır"(3) diyerek Ümit Ilgın'ı da doğrular. Çünkü sanat eserinden çok sanatın üreticisi ve üretim süreciyle ilgilenilmesi ve ciddi sanatçı, usta sanatçı, diva, mega gibi algılarla popüler ve ticari olanın (moda olanın) kaliteli olduğu, ticari (kapitalist) sistemin sanat seviciye empoze ettiği en önemli algıdır. En kısa yoldan toparlamak gerekirse; ister ödüllü, alkışlanan, devasal galerilerde sergilenen olsun isterse bu markaların karşısına öteki marka olarak çıksın, maddi değer biçilen sanat her zaman üreticisinden birkaç adım geriden gelir.

Sanatçının kendi kendini tüketimi

"Kimi post-modern sanatçılar eserin/işin sanatın hükmünden çıkarak topluma ulaşmasını bunun yolunun da sanatın gündelik hayatta rutinleşmesiyle olacağını söylerler. Sanatseveri rutinleştirmek olasıdır ama sanatçının rutinleşmesi kendisi adına büyük bir tehlike değil midir? Sanat eleştirmenleri bir sanatçıyı eleştirecekleri yazılarının girizgâhlarına çoğunlukla "kendini tekrarlayan" diye başlamazlar mı? Öyleyse topluma ulaşmaktan bahseden sanat kentinin cadde ahalisinin sokak aralarındaki "kendi deyimleriyle: post-sanatçı"lara özenmelerinin altında yine ticari kaygılar yatmaktadır. Onlara göre sokak müzisyeni elinden tutan biri olursa albümleri binler sanat bir yıldız neden olmasın ya da en azından birkaç röportaj verdikten sonra onun için kültür sanat sayfalarında "sokakların yıldızı" diye neden manşet atılmasın? Sanat bir sunum üretimi değildir; sadece anadilini bilen bir sanatçı aslında iki dil bilmektedir, ikincisi sanattır. Bu sayede bu dili bilenlerle tanışır ve anlaşır. Sanatçı ilkin kendini tüketemezse, üretime geçmesi zaman alacak belki de imkânsızlaşacaktır."(4)

Ümit Ilgın'a göre alternatif olanların en büyük yanılgısı "sanatçının kendisini yok sayması, kendi üretimini bile çevreleyen gizemli bir "kalite" havası yaratma çabası"(5)dır. "Piyasa ve popüler olana alternatif olan sanatçı merkezin kurallarıyla oynadığı oyunda mucizeler yaratsa dahi yenilmiştir"(6) Ümit Ilgın'ın bize analitik ettiği sanatçı sentetik bağlamda; hem onurlu hem ahlaksız olan sanatçıyı işaret eder. Sanatçı; üretimiyle değil de yaşam koşullarıyla "meslek"ten çok bir hayat tarzı "kişilik" olarak edimleşmeli.

1-2-4-5-6: Ümit Ilgın Yiğit, Sokak sanatçısına öğütler, Misliket Fanzin, 2004

3- Joe Orlik, Paladin Magazine, 2008, London

Bkz: www.banksy.co.uk

BİZ KARDEŞİZ "SELAM KUDÜS VE KARDEŞLİĞİN MİHENGİ"

2011-04-24T20:05:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit'in 2005 yılından bu yana üzerinde çalıştığı "Selam Kudüs" isimli kırkyama kitabı Lübnan asıllı grafitti ve enstalâsyon sanatçısı Wesamad Jean Emir'in maddi ve manevi desteğiyle 14 Nisan 2009'da ilkin Beyrut'ta druze & saad ghanem tarafından "Selamunaleykum Jerusalem" adıyla ve aynı anda B poem&book tarafından Bristol'da "Ave! Jerusalem" adıyla 3artbook tarafından Stockholm'de "Hej! Jerusalem" adıyla yayınlandı. Sıra İstanbul'da… Bu süreci daha anlamlı hale getirmek amacıyla Jean Emir'i dinledik.

İstanbul'un arka mahalleleri

İstanbul'a geldiğim gün klasik bir turist gibi gezdik, bilirsin işte camii, kilise filan sonra Ümit'le beraber asıl görmek istediğim yerlere İstanbul'un arka mahallelerine gittik. Lübnanlı olduğumu söylediğim an ilk sordukları şey "Hizbullah'ı destekliyor musun?" olmuştu. Hayır, ben İngiltere'de yaşıyorum, hayır ben gayet modern bir hayat yaşıyorum, hayır, kesinlikle, ben sanatçıyım ama onlara göre desteklemeliydim. Hayır! Israrlıydım. Ama bir şey oldu İstanbul gezisinden sonra, yani o batılı gözlüğü ve süzgeci çıkardığımda, bir ateist olarak; Irak'ın işgalinde camiden Kuran okunması bana başka bir mücadele biçimin yolu açtı, devlet memuru olmakla imam yani öncü olmak arasında bir çizgiydi bu. Batılı olmakla, batılı gibi olmak arasındaki farktı bu. İsrail'in Lübnan'a saldırması gibi beni acıtan, onurumu kıran şeyler vardı ve ben bunları saklayamazdım. Kimse ezilen bir halkın mensubu olmaktan utanamaz aksine gurur duyar ve mücadele eder. Bu militarist ya da milliyetçilikle olmak zorunda değil. Sanatla olmalı. Ümit'le kardeşliğimiz burada başlar, tam burada!

Kalıcı değil yıkıcı

Yerel sanatçılar için artık sanat üretmek çok zor bir iş oldu. Genç ve sanatın genel disiplinlerine alternatif olanlar birde yerelliklerini korumayı başarırsa artık kapitalist sistem onları şehir merkezlerine çekiyor ve büyük galeriler, milyon dolarlık bütçeli organizasyonlar arasında hem meşhur oluyorlar hem de vasatlaşıp/kalitesizleşiyorlar. Evet, bu bir gerçek ama tek seçenek değil son 10 yıldır sponsorlu organizasyonlar kadar, hatta onlardan daha iyi işler gönüllülükle dünyanın dört bir yanında yapılıyor. Evet, basın bununla ilgilenmiyor, yok sayıyor! Onlara göre, bizler sosyologların ara sıra araştırması gereken bir toplumsal deneğiz! Bastığımız kataloglar, kitaplar büyük kitapevlerinde, internet mağazalarında satılmıyor, çünkü biz bandrolle olsa olsa sistem maymunu olunacağını tarihsel deneyimlerden çok iyi biliyoruz! Grafiti dediğin nedir fanzin nedir yani onların külliyatları, koleksiyonları gibi kalıcı değil evet kalıcı değiliz yıkıcıyız! Her an hayatın içinde bir çocuğun gözlerindeki kin duvarını yıkıyoruz!

Delik Cepler

2004'te Joan katalogunu 8 ülkede yayınladık, 2005'te Nabo Mihaylovish 2006'da Johannes Eiriksson 2007'de benimde içinde yer aldığım 4 bağımsızın farklı çalışmaları başka ülkelerde ilgilisiyle buluştu, 2008'de birçok küresel festival ya da buluşmada yer aldık. Türkiye'de Ümit Ilgın'ın inisiyatifiyle çıkan Şeyy Fanzin'in görmezden gelinmesini gayet iyi anlıyorum ama şunu çok iyi biliyorum şuan o fanzin dünyanın birbirine zıt şehirlerinde başka evlerin kütüphanelerinde. 2009'da daha fazla şehirde daha fazla insanla başka şehirlerin sanatçılarını buluşturmak amacımız. Ümit Ilgın'ın Selam Kudüs'ü 3 şehirde 3 farklı ve bağımsız yayınevi tarafından basıldı. Hepsi imkânları kadar bastı, bir kısmı baı etkinliklerde ücretsiz dağıtılıyor bir kısmı basım parasını karşılamak için satılıyor. Bağımsız sanatçıların ve sanat kolonilerinin maddi kaynakları sadece delik ceplerindeki paradır.

Köleler zekidir

Benim hoşuma gitmeyen bir tablo kocaman galerilerde milyar dolarlara satılıyorsa, birileri onu alıyorsa ben ne yapabilirim? Bir şiir, bir yazı internette milyon kere okunuyorsa ne yapabilirim? Bir filme 100 tane ödül veriliyorsa ben ne yapabilirim? Bunlar, onların sistemi, onların zorladığı, bize uymamız için emir verdiği sistem. Ne ödüle, ne uğrumuza ölecek hayranlara ne de büyük etiketlere ihtiyacımız var. Biz sadece paylaşmak istiyoruz ve bu paylaşımın yollarını kolaylaştırmaya çalışıyoruz. Evet, normal değiliz, birazda çılgınca ama kimseye ve yaşadığımız dünyaya zarar vermeden! Biliyorsunuz; köle sahibinin önünde eğilir, sahip bu durumdan hep mutlu olur ama kölenin eğilince osurduğunu bilmez.

çev.: Ber M. Sezai

İKRAR @ METİNLER

2011-03-21T20:43:00.000-07:00

Beyrut’ta birçok akademisyen, sanatçı, yazar ve ilgili üniversite öğrencilerinden oluşan bir kalabalıkla izlediğim yaklaşık 30 dakikalık videoda gözüme çarpan en önemli detay sanatçının hepimizin gözlerinin içine sanki tek tek bakıyor olmasıydı.

Ümit Ilgın Yiğit’in gerçeklik takıntısı ve delil arama girişiminde bir ruha sahip olduğu sonucunu çıkarmak elbette mümkün. Eğer sorguladığımız şey sadece yaptığı sanatın sonucu ise orası çok kısa; derinliğe ve sağlam bir felsefe sahip bir analizle şuanı şimdiyi bizi apaçık gösteren sanatçı.

Ama sadece bu değil! Teoride sanatla, sanat izleyicisiyle, sanat kurularıyla derdi olan bir sanatçı… İşlerinde toplumsal cinsiyet, queer eylem, eşitsizlik, yoksulluk gibi çok geniş başlıkları itinayla işleyen sanatçı hiçte klasik olmayan bir yöntemi seçiyor. Sanatın bir sonuç olma halini, izleyiciyi birebir işlerine malzeme yaparak sanatı bir sürece ve olumlu/olumsuz devinen özdeşleşmeye yayıyor.

Sanatçının mart 2010’da başladığı ve mart 2011’de son verdiği tek bir sanat eserinin oluşum süreci. girişgelişmesonuç adını verdiği işi aslında teori, eylem ve sonuç diye de adlandırılabilir.

Gazi Baalbaki

ingilizce aslından çeviren: Timurhan Semerkand

İ K R A R B İ R Ü M İ T I L G I N Y İ Ğ İ T P E R F O R M A N S I

2011-03-21T20:41:00.000-07:00

Sanatçının Açıkça Söylediği @ birinci bölüm

§ 0

Gazi Baalbaki

ingilizce aslından çeviren: Timurhan Semerkand

map 1

§ 0

imag 1

§ 0

ikrar @ ALANistanbul II

§ 0

ALANistanbul-II / Galip Dede Cad. No:24-zemin Tünel - Beyoğlu

Türkiye’de Porno, Erotizm, Fantezi ve Cinsel Davranışlar Üzerine

2011-02-10T06:35:00.000-08:00

Yasal Uyarı yapmak zorundayım. Bu içerik yetişkinler içindir ve dili gayet düşünülerek oluşturulmuştur. Buna rağmen fotoğraflar ya da bazı iç metinler kesinlikle küçük insanlara göre değildir. Bunun için eğer 18 yaşından küçüksen şimdilik bu içerikten çık…

Hazırlık süreci:

Bu incelemeyi 2008/2011 yılları arasında parça parça hazırladım ve en son 2011 Şubat ayında yeniden gözden geçirip bir araya getirdim. Girdiğim her siteyi not aldığım için hesaplamak kolay oldu; bu süreçte toplam 24 üyelik gerektiren siteye üye oldum. 242 siteyi ziyaret ettim ve konuyla ilgili olduğunu düşündüğüm (akademik makaleler dâhil) 18 yayına ulaştım. Bulvar, Takvim ve Posta gazeteleri bu sayının içinde. Okuyacağınız yazı incelemenin bir analizi. Tümü A4 12 punto 278 sayfa. Kaynak belirtmiyorum. (gene yasal masal konusundan) Ama bazı fotoğraflar paylaşacağım…

Amaç üzerine;

Değerli okuyucu burada okuyacakların 2 yıllık bir çalışmanın/incelemenin sonucudur. Bu incelemeye karar verdiğimde temel merakım, bu web sitelerini dolduran binlerce hatta milyonlarca insanın ortak bir akılla sahip olup olmadıydı, daha sonra bu merak aslında bu sitelerin en az 8-10 yıllık müdavimlerinin nasıl bir ruh ve düşünce yapısına sahip olduğuydu. Bu merakta sonunda; hastalıkla-eğlencenin, mantıkla-cehaletin, toplumla-bireyin ilişkisi ve dengesi üzerine yöneldi… Evet, okuyacakların bir merakın sonucunda çıktı, aynen porno izleyenlerin ezici bir çoğunluğunun merakla başlayan macerası gibi.

Freud haklı beyler!

Umursamak zorunda kaldım ve hâlâ oradayım. Freud’un 5 evreli kişilik muhabbetine yeniden göz attığımda anladım ki porno bu evreleri ya tamamlayamayanların azıcıkta olsa derdine deva! oluyor. Tamamlayanların ise olayı sorgulamasına fark ettirmeden fayda sağlıyor. Nedir olay psikoseksüelite ve psikoanlatik ve daha sonra öğrencisi erik erikson’dan psikososyal gelişim kuramı. Peki, biz hiç girmeyelim bu konulara. O zaman size bırakayım olayın yorumunu… Bana sorarsanız tüm yazının sonunda, içimden “Freud sanırım haklı” diyorum.

İtiraf etmek mi zevkli yoksa edilenleri okumak mı?

Erotikitiraf . com 119.270 üyesi olan erkek ve kadınların cinsel içerikli itiraflarda bulunduğu bir site. Üye sayısının çok olmasından da ki en temel etken itirafları üye olmadan okumamanız. Bu site üzerinden gidecek olursak eğer, kadın üye sayısı neredeyse yok gibi, birde bunun neredeyse yarısının sahte kadın olduğunu eklersek bu site heterosekseksüel, eşcinsel ve biseksüel (bundan sonra h.e.b diye yazacağım) erkeklerden oluşuyor. Ortalama yaş 27-45. En fazla yapılan itiraflar dış mekânda bir kadından tahrik olup çeşitli yollarla boşalmak, bir yakınıyla erkek/kadın gizli cinsel ilişkide bulunmak. Bazen çekirdek aile ve akraba bazen iş arkadaşı ya da komşu. Umumi tuvalette mastürbasyon ve toplu ulaşım araçlarında erekte olma durumu da sıkça rastlanan itiraflar.

Bu siteden genele doğru ilerlersek, ekşi sözlük başta olmak üzere, internet üzerinde anında yazılı paylaşım saylayan tüm içerikler, bu tür yazıları okuyarak zevk alan insanların uğrak yerler. Bu bağlamda en ilgi çekici olay ise ulusal gazetelerden bazıları; Takvim gazetesi orta sayfa haberleriyle ve Posta gazetesi Haydar Dümen’le tam bir hazine.

[Yazışmalardan]

+ : Haydar Dümen’i okumaktan nasıl bir zevk alıyorsun ki?

- : Haydar Dümen’in cevaplarını okumuyorum zaten, beni tahrik eden sorulan sorular… Özellikle genç kızların kızlık zarı ile ilgili soruları beni çok tahrik ediyor.

[Yazışmalardan]

-: Magazin ekleri ve sayfaları için alırım ben gazeteyi…
+: Ne alaka?
-: Mayolu kadınların fotoğrafları üzerine boşalmak en büyük fantezim… Şu aralar türbanlı kadın fotoğraflarına sardım mesela…

[Yazışmalardan]

+: 2 yıldır üyesin siteye bekâr mısın?

-: Hayır 6 yıllık evliyim ama karım beni tatmin etmiyor…

+: Özel olacak ama neden?

-: Birincisi güzelim, onunla seninle konuştuğum gibi konuşamıyorum : ) 2.si reel ilişki beni sarmıyor, hayal edip bir saat s.kim kalkık gerildikten sonra 31 çekip boşalmak beni resmen dinlendiriyor.

[Yazışmalardan]

-: En çok tecavüze ya da tacize uğramış kadın hikayeleri okumak hoşuma gider, çünkü bu kadınlar genelde vajinismus olur… Onların dar…… ……..larını düşünüp boşalmak muhteşem bir zevktir.

+: Sence bu sağlıklı mı?

-: Sapık demeye getiriyorsun ama reel hiçbir aktivite olmadığı için bir sapık olarak beni nasıl damgalayabilirsin…

Acaba onun dediği kadar masum mu bu olay? Yani sadece bir fantezi mi bu? Genel izlenimin bu edimde bulunan insanların büyük çoğunluğunun heteroseksüel ve orta yaşı geçmiş erkeklerden oluştuğunu görüyorum. Tabi şu genelleme de artık tutarlıdır; bu erkeklerin büyük çoğunlu gündüz, işyerlerinden bu tür yazıların olduğu sitelere ulaşıyor. Gece insan sayısı düşüyor… Sebebi ortada çünkü büyük çoğunluğu evli.

Gönüllü telefon sapığı olmak, edinmek…!

Uydu Tv kanallarının çoğunda alttan şerit halinde kısa mesajlar ve telefon numaraları geçer, bir ara gözüm takılmış ve o kısa mesajlar beni çok eğlendirmişti ama bu konuyla ilgili binlerce insanın birbirinden habersiz çok gizli ilişkiler kurduğunu keşfedince şaşırmıştım. Ayrıca sadece bu televizyon kanalları değil, üye olmaksızın girilen sohbet sunucuların da böyle talepleri olan insanlarla karşılaşmak mümkün… Burada da erkekler / h.e.b hakim, kadınlar neredeyse yok ve en çarpıcı husus kendini kadın olarak tanıtanların büyük çoğunluğu eşcinsel, biseksüel erkeklerden oluşuyor. Peki, olay nasıl gerçekleşiyor; eşcinsel erkek bu televizyon kanalının verdiği telefon numarasına “Ben Fatma lütfen sadece İstanbul ve dul sevenler. Arayın 05xxxxxxxx ” diye mesajı bırakıyor ve gönüllü olarak kendine onlarca sapık ediniyor. Mesele bu değil tabi… Eğer eşcinsel erkek özelinde ele alacak olursak konuyu; telefonları acsada hiç konuşmuyor… Arada tahrik edici şekilde iç çekiyor. Asıl zevk alınan kısım bu zaten.

[Yazışmalardan]

+: Ya bende çok istiyorum yapmayı ama cesaret edemedim… Nasıl oluyor biraz anlatsana…

-: 2 yıldır filan hafta bir kere arayan sabit sapıklarımda var bir kere arayıp daha hiç aramayanlarda… Anadolu’nun her yerinden arayan oluyor. Zaten büyük kentlerden bu olaylarla niye ilgilensinler ki… Taşrada ki de bir ümit diye arayıp duruyor, nerden bilsin ben erkeğim.. . Ama beni en çok tahrik eden, konuşmayınca sinirlenip, küfür edip telefonu kapatmaları… Tabi 1 dakika sonra gene arıyorlar… Yalvarıyorlar.

+: Peki, onlar yalvarırken sen ne yapıyorsun!

-: şaşıracaksın belki ama elimle vücudumu geziniyorum… O yalvardıkça, bi yalvarıp bir kızıp küfür ettikçe tüylerim diken diken oluyor… hiçbirşey yapmadan boşalıyorum : )

Anti-Estetik, Çirkini ve Pis Olanı Sevmek

Yaşlı olsun, Her yeri kıllı olsun, Elleri nasırlı olsun, 200 kilo olsun, beni saçımdan sürükleyip üzerime işesin! Bu okuduklarınız tabi ki benim arzularım değil, bu içeriktekilerin en temel ortaklığı istedikleri ölçülerde, odunlukta, hayvanlıkta ya da çirkinlikte insanlar bulamıyor olmaları. Ne garip demi hâlbuki ortalık bunlardan geçilmiyor… Hım o zaman bir kısmı sadece bunu izlemekten ya da hayalini kurmaktan hoşlanıyor.

Bir sohbet kanalında yazıştığım kadın bana şunları söylüyordu; “Günlük hayatta beni görsen, bir Osmanlı kadınıyım, türbanlı değilim ama dinime bağlıyım… Bir adam bana laf atacak yolda… Onun ağzına s.çarım. Ama gel gör ki en büyük fantezim bir tır şoförüyle tırın kasasında sevişmek. Ya da böyle iri kıyım bir adam araba sürerken ben ona oral yapayım... Arada kafamı direksiyona vursun…” Artık şaşırmıyordum bunları okurken… Ha birde bunları bana yazanın erkek olması ihtimalide yarı yarıya eşitti artık gözümde…

Bu içerikte çok detaya girmeyeceğim ama şunları söylemeli, bu içerikte ki insanların çoğu gerçek hayatta asla bunları yapmayacağını sadece düşünsel bir fantezi olarak onları çektiğini söylüyor. Bunlardan bazıları; vajina ya da anüse kol sokmak, ayaktan tavana asılıp ilişkiye girmek, kırbaçlanmak, cinsel organın haşlanana kadar tokatlanması, ısırılması ya da bir cisimle şiddet uygulanması.

45 ve üstü kadın ve erkeklerin olduğu içerikleri izlemekte bir kesimin çok ilgisini çekiyor… Bu içerikte en norm-dışı olan genele oranla aşırı kiloluları cinsel olarak çekici bulmak, en tuhafı ise çiftlerden birinin kakasını yaparken diğerinin onun ıkınmasından tahrik olması…

Ben hayvanları severim ama başka türlüsünden!

Bu içerik tüm içerik gibi ve elbette özellikle çocuk içeriği gibi çok rahatsız edici… At ve köpekle yapılan cinsel ilişki en yaygın olanıyken, yılan, ahtapot ve fil en şaşırtıcı cinsel arzu nesnesi. Bu içerikte gönül rızası kesinlikle söz konusu değil ve bu içerik tüm konun en istismarlı alanı. En çarpıcı fantezi ise tabi erkeklerden; bir kadınla bir hayvan!ın ilişkisini izleyerek tahrik olmak.

Çocuk içeriği ve ölü seviciliği hiç detaylandırmıyorum. Genelden özele nasıl bir ruh halinde olduklarını algılayabilirsiniz diye düşünüyorum.

Güç ve karizma fantezisi…

İki yıl önce bu içerikte Deniz Baykal’la ilgilide bir şeyler yazmışım… Artık ne denir bilmiyorum ama bir siyasinin daha pipisiyle birlikte koltuğunu bırakması zaten bu içerik için en büyük örnek. Ogün Samast örneğimiz var, şaşırmayın daha önce de bu tür katillere aşık olan, hapishane de nikah kıyan çok insan oldu. Peki Ogün Samast’tı sadece kadınlar mı seksi bulur tabi ki hayır, onu seksi ve s.kici bulan eşcinsel erkeklerde var! İronik.

Tayyip Erdoğan başlı başına bir konu zaten, onunla ilgilide detaya girmiyorum, hatta yazışmalarımız var ama kusura bakmayın korkuyorum! En kısa haliyle onu da çok seksi bulanlar var…

[Yazışmalardan]

+: Sence en seksi olan lider hangisi?

-: TKP genel başkanı var, bir görsen fotoğraflarını filan, o bıyıkları, kalıbı…

+: Mahir Cayan’a filan benziyor…

-: Che, Deniz Gezmiş, Stalin filan çok seksi gelirler hep bana…

Son Bir Analiz

Son günlerde bir üniversite öğrencisinin porno film projesi ve ardından yaşananlar çok konuşuldu. Üzerine Kürt Halkının uydu kanallarından porno izlediği genellemesi, google’ın istatistiklerinde “çocuk pornosu” kelimesinin en çok Türkiye’den daha acısı Diyarbakır’dan aranmış olması. Pornonun bir endüstri oluşu… Kadının “tavşan, bıldırcın, yavru” diye takdim edilip aşağılanması… Hayvanların ve Çocukların istismar edilmesi gibi sayfalarca uzayıp gidecek toplumsal sorunlarla ve gerçeklerle cebelleşirken. Aslında buralarda dolanan, ucundan kenarından bulaşan milyonlarca insanın tümünü zan altında bırakmak yerine… Yerelden genele insanoğlunun kapalı kutusu cinselliği nasıl bir silah haline getirdiğini ve o silahla kendileriyle beraber kaç insanı bireysel yalnızlığa, yalan bir dünyaya, güvensizliğe, pasifleştirmeye götürdüğünü görürsünüz. Bu dünya korkakların ve acizlerin dünyası… Aralarında güçlü olanlar dâhi kendilerine kör… Sağlıklı porno izleyicisinin çok az olduğunu düşünüyorum. Çözülecek bir olay da yok ortada…

Bana sorarsanız tüm bu yazı üzerine pornoyu, erotizmi düşünmekten vazgeçin çünkü asıl yazmadığım ve norm olarak rahatsız edici görmediğimiz televizyon dizileri, siyasilerin güç yarışı, her şeyden öte evinizde s.kilen ezik bir anneye ve güçlü, herif, taşşağı ağır bir baba sahipseniz bile hayat zaten dolu dolu pornografik, erotik, fantazik ve tuhaf!

EMRAH ALTINOK

2011-01-30T04:55:00.000-08:00

Hakkımda söylenen iyi kötü her sözü önemsiyorum.

İstiklal caddesinde yürürken artık boynunda fotoğraf makinası olmayanlara şaşkınlıkla bakılıyor. Akademide olmak bu olaya başka bir anlam katıyor mu? Yani kısaca iyi fotoğraf mı iyi fotoğrafçı mı?

Yaratıcı üretimin olduğu birçok alan için benzer cümleler kurulabiliyor. Bu sorunlu bir bakış açısı bana göre. Başlarda ben de böyle bakıyordum, şimdi düşüncelerim değişti. "Herkes şair", "herkes gitar çalıyor, herkes müzisyen", "herkes fotoğrafçı oldu" gibi yakınmaların içten içe kendi yaptığın şeyi paylaşamama, o işte bir tek kendinin iyi olduğunu düşünme ve o işte tek olma takıntısından kaynaklandığını düşünüyorum. Hâlbuki herkes gitar çalsın, fotoğraf çeksin ne var bunda? Her şeyin kolayca konvansiyonelleştiği bir dünyada yaşıyoruz. Ama hala iyiyle kötüyü ayırt etme şansımız var; tabi böyle bir ayrım yapmak istiyorsak. Öte yandan iyi olan şeyler mutlaka bir yerde bir zamanda bir şekilde layık olduğu ilgiyi görüyor.

Akademiye gelince onu yaratıcı süreçlerden hep ayrı tuttum. Şimdi birbirlerini besleyebilecek alanlar olarak görüyorum. Zira akademi de yaratıcı bir alan olmalı. Yoksa yaratıcı bireyden çok şey alıp götürüyor. Bir tür kapanma yeri haline geliyor. Ben içinde bulunduğum akademide bu düşüncelerle var olmaya gayret gösteriyorum.

İyi fotoğrafla iyi fotoğrafçıyı birbirinden ayıramıyorum. Yine de önce iyi fotoğraf diyebilirim. Evet, fotoğrafçılık deneyim gerektiren bir alan. Ama deneyimsizliğin de bir estetiği olabiliyor. Bunu da kaçırmamak gerek.

Bana büyümeyi öğret / gözlerim yeşil baksın. Diyorsun bir şiirinde şairliğini merak ediyorum asıl, yazıyor musun bu günlerde?

Bu alıntıladığın dizeler bana ait değil. İşte her şeyin konvansiyonelleştiği o internet alanının nasıl ters köşeye yatırabileceğine bir örnek daha. İnternette birkaç Emrah Altınok daha var. Benim şiirlerimin büyük bir bölümü kitaplaştı. Bir kısmı da edebiyat dergilerinde yayımlandı. Aradaki ve 2048 adında 2 kitabım var. Bu aralar pek yazmıyorum. Doktora tezi yazıyorum ama. İlham orada harcanıyor.

Bir arkadaşım telkin etti; şiir gibi fotoğrafları var diye… Bazen yazmak yerine şiir çekmek! Var mı böylesi bir olayın?

Şiirle fotoğrafın birbiriyle ilişkilendirilmesi mümkün. Ama “fotoğrafta şiirsellik” üzerine çok kafa yormuyorum açıkçası. Fotoğraf daha farklı bir alan benim için.

Biraz sırayla gidiyormuş gibi oluyor ama müzikle, melodiyle, sözlerle aran nasıl, neler var çantanda?

Etreh adında bir grubum var. 6-7 senedir doğaçlama müzik yapıyoruz. Şimdilik konser yok ama ileride doğaçlama müziği alternatif mekânların olmazsa olmazı haline getirmeyi istemiyor değiliz.

Facity diye projeyle tanıdım ben de seni ve sanırım insanlara bu olayı sevdirdin. Bazı fotoğrafçı arkadaşlar “sadece beyaz yüzler” işte diye eleştirse de ben teknikten daha çok işin ruhunu sevdim.

O uzun süredir kopmayı çok isteyip kopamadığım bir proje. İnsan yüzü bana çok heyecan veriyor. Hiçbirisi birbirine hiç benzemeyen milyonlarca yüz sanki keşfedilmeyi bekliyor. Onları oldukları gibi tam karşıdan ve yakından fotoğraflamak kim ne derse desin çok eğlenceli. Ama sadece bu proje üzerinden tartışılmak da pek hoşuma gitmiyor. Ayrıca proje bana göre artık doymuş durumda. O yüzden bitirmeye birkaç kez niyetlendim; lakin ilginç yüzler karşıma çıkınca da dayanamıyorum.

Bir dönem bolca Mehmet Turgut duyduk gördük, seveni kadar sevmeyeni de var. Fotoğraf çevresi hakkında ne düşünüyoruz?… Senin içinde birçok şey duymaya başladık artık.

Facity beklediğimden çok ilgi gördü. Ama öte yandan dikkatimi çekiyor, daha önceki işlerim ve yakın zamanda çektiğim diğer fotoğraflarım daha çok seviliyor. İnsanlar internette bu fotoğrafları paylaştıkça halka büyüyor. Hakkımda söylenen iyi kötü her sözü önemsiyorum. Ama hayatımın merkezine de koymuyorum. Yoluma devam ediyorum anlayacağın.

Peki, şimdi neler var ilgilisiyle buluşacak olan. Projeler?

Yeni fikir aslında çok. Aklıma geldikçe not ediyorum. Önümde atlamam gereken bir doktora tezi süreci ve askerlik var. Elbette bu, askerliğe kadar hiçbir şey yapmayacağım anlamına gelmiyor. Ama asıl yeni başlangıçlar benim için 2012 sonunda gerçekleşecek gibi görünüyor.

Lale Müldür Ne zaman İntihar eder? Ya da Birkaç Soru!

2011-01-30T02:26:00.000-08:00

Lale Müldür’ün olaysız bir etkinliğine hiç şahit olmadım, küçük İskender’in şiir gecelerinde, medyanın kendisini istemediği söylemişti bir seferinde hatta şiir okumayıp bu mevzu üzerine konuşmuştu. Sultanahmet meydanında yapılan şiir etkinliğinde şiirini yarım bırakıp sahneyi terk etmiş, daha sonra yeniden sahneye çıkıp “Benim Kitaplarım Amerika’da çok satanlar listesinde, haddinizi bilin” diyerek dinleyici azarlamıştı. Elbette neden terk ettiği ya da neden kızdığını kimse bilemedi.

Ben Lale Müldür’ü böyle seviyorum. Ona yaklaşmayarak, hayatına dahil olmayarak bir okuyucu olarak, hem de iyi bir okuyucusu olarak onu daim tutuyorum zihnimde. O iyi bir şair… Sadece şair, KADIN şair değil.

http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/16888624.asp?yazarid=218&gid=61&hid=16889181

Soner Yalçın köşesinde kaleme aldığı yazıda o iflah olmaz rahatsız edici dili kullanmış gene, Lale Müldür adını bu yazıda ilk kez duyan bir okurun zihnine resmen, gereksiz yere hastalıklı ve zararlı bir KADIN imajı koymuş. Ve bunu ilk kez yapmıyor, elbette son olmayacak!

habervaktim.com küçük İskenderi; Kemalist homoseksüel sapık şair diye haber yapmıştı. Allah aşkına Soner Yalçın ve oda.tv bundan aşağı kalır bir tutum mu sergiliyor? Soner Yalçın Ergenekon muhabbeti uğruna, Lale Müldür’ü okuru gözünde küçümsüyor…

Eşcinselliği ve Kadınlığı bir aşağılama unsuru olarak kullanmak.

Herhalde Soner Yalçın’ı tanımayanınız yoktur. Kitapları, köşe yazarlığı, Tv programları özellikle “beyaz” “Türk” milliyetçileri ve kemalistleri onu çok seviyor. Hatta şöyle bir muhabbete tanık olmuştum tesadüfen girdiğim bir forum sitesinde; “Yahu niye kimse şu oda.tv sitesine ve Soner Yalçın’a laf edemiyor?” Edemiyorlar çünkü bu arkadaşlar öyle bir habercilik sistemi geliştirdiler ki, bir habervaktim.com bir oda.tv sürekli birilerinin foyasını! ortaya çıkarıyor, dolaylı olarak hedef gösteriyor, hele bir de haber konusu bir kadın ya da bir eşcinselse dillerinin kemiği eriyor!

http://www.odatv.com/n.php?n=cemil-ipekci-barbaros-sansal-ve-kucuk-iskenderden-yeni-futbol-programi-top-yuvarlaktir-2908081200

Yukarıda ki linkte örnek bir haber var, haberi okuyun lütfen. küçük İskender bu sitede adının geçtiği her haberde MARJİNAL şair olarak tanıtılmış, bir çok sorusuna yanıt vermiş ve şiir gecelerinin magazini de yapılmış.

http://www.odatv.com/n.php?n=mehmet-baransuyu-nasil-kadin-sandilar-0607101200

Yukarıdaki haberde, haber veriyormuş gibi yapıp aslında basma-kalıp iğrenç tanıları istemediği kişiler için kullanmanın en vasat hali! Kadın sesi ince midir? Dahası yorumlardan biri daha manidar; Mehmet Baransu’yu ya adam sansalardı!

Ne acı. Bu ülkede ve dünya da elinde TÜRK kahvesi ataerkil militarist ERKEKLER egemen oldukça daha çok kadın intihar edecektir ve tabii o erkekler onları “manik-depresif şair kadınlar” diye “küçümseyerek” ima eder.

ONUR KÖYBAŞI

2011-01-20T11:55:00.000-08:00

Benim için sözün duası yok!

şizofren heceler kitabının dili depresif olduğu kadar kapalı bir dil. Bu özellikle gençlerin ilgisini çeken bir dil mi?

sanırım evet.kapalı bir kapı ve önlerine yüzlerce anahtar bıraktım kendi seçtikleri düş kilidiyle açmalarına fırsat yaratmak için...sebebi ise hayata toz pembe bakanlara antiparantezler açıyorum sayfalarımda...

senin edebiyat gündeminde bir yerin var mı? Etkinliklere katılıyor musun? Yoksa kapalı bir yazar mısın?

kendime göre bir yer yok.etkinliklere katılmıyorum ama aklıma çok yatan bir etkinlik olursa neden olmasın.

evet kapalı bir yazarım çünkü popüleriteye acaip bir antipatim var ben sevemedim renkli ışıkları bana uzatacakları janjanlı torbaların içindeki boku uzaktan hissedebiliyorum belki ondan.

Okuyucuyla aranda bir iletişim oluştu mu? İnsanlarla konuşuyor musun? Bu durum yazma şeklini değiştirir mi?

muhakkak.kitapla ilgili yoğun bir mesaj trafiğindeyim.kayda değer bütün soruları cevaplamaya çalışıyorum.ama öyle çok konuşan ve uzun sohbetleri seven bir adam değilim.susmaya daha çok zaman ayıranlardanım.benim için sözün duası yok!

Bundan sonra ki çalışmalarından bahseder misin biraz...

ikinci kitap bitti.düzenlemeler kaldı sadece henüz bir isim bulamadım o yüzden biraz kafam karışık.son olarak şizofren hecelerden daha iddalı ve daha ilgi çekici bir kitap bizi bekliyor diyebilirim.

Kapımı açık bıraktım. Haberlerde söylediler. Yağmur gafil avlayacakmış
sokak çocuklarını. Adresimi el ilanı şeklinde dağıttım
İstiklal’de. Muhakkak gelirler…

http://www.idefix.com/kitap/sizofren-heceler-onur-koybasi/tanim.asp?sid=SJWP4U5HWH2H6ZDJWD28

AMİR BARADARAN

2011-01-18T16:26:00.000-08:00

PERFORMANS SANATINA YARATICI BİR GİRİŞ

Biraz kendinden bahseder misin bize?

Tahran'da doğdum ancak ailem ben 13 yaşındayken Montreal'e taşındı. Arka planım akademiye dayanıyor yüksel lisansımı Medya ve İletişim teorisi üzerine yaptım, gönlüm oraya meyledince de doktoramı da bu konu üzerine yapmaya karar verdim. Bu süreçte aynı zamanda aktivisttim de, renklerinin Queer bireyler üzerine etkisi üzerine çalıştım! Önceki işlerimle şu anki sanatsal pratiğimi birbirine bağlayan şey sanırım, ırk ve toplumsal cinsiyetin bedende ve kamusal alanda böylesine yüz yüze kesişmesi.

Bu performansı yapmaya nasıl karar verdin?

Her şey çok çabuk oldu, 36 saatte. Kaydı yapacak insanları Craigslist'te buldum ve bu süre içerisinde de performansı ortaya çıkardım. Tüm aksiyonlarım Marina'nın işlerine pas atıyor, böylece hem onun işlerini onurlandırmış oluyorum hem de metafiziğin sorgulanabilirliğini ve serginin vahşi aldatıcılığını eleştiriyorum ki bu da tamamıyla problematik.

Marina'dan daha sıradışı bir tepki beklerdim - attığı gereksiz kahkahasını değil. Sıradışı bir etkileşim bekliyordum. Bu performansın amacıydı, Abromoviç'i çok değerli bir tartışmanın içine çekmek, konuşmacıların kendilerine evrilme alanları bulabileceği bir diyalog kurmak.

Cevap nasıl oldu?

Marina kendisini çeken belgesel ekibini röportaj için stüdyoma gönderdi. İlginçti. Marina kendini tehdit altında hissettiğinde güvenlik prensibiyle çalışan bir sinyale sahipti. Ona kendi başvurmadı. O da, bence, durumun nasıl gözler önüne serileceğini merak etti. Beni kovmak MoMA güvenliğinin seçimiydi. Genel olarak toplumun tepkisi çok büyüktü, insanlar performanstan epey etkilenmişlerdi.

Şu an ne yapıyorsun?

Sıradaki projem 27 Ocakta. Paris'te Louvre'u filtrelemek için Arttırılmış Gerçeklik'i kullanıyorum. Mona Lisa'nın da başını kapatıyorum. Aynı zamanda New York'ta benim futARizm hareketimin manifestosunun da simültane bir okuması olacak.

İngilizceden çeviren: Arda Cebeci

Tell us a little bit of yourself.

I was born in Tehran but my family moved to Montreal when I was 13. My background is in academia-I did my MA in Media and Communication theory and was heading down the path to get my doctorate when I had a change of heart. I was also an activist during this time, involved with issues that affect Queer people of color. I think that what connects my previous work to my current artistic practice is an over-arching interest in the intersection of race and gender vis-a-vis the body in the public sphere.

How did you decide to do the performance?

It all came together rather quickly, over 36 hours. I found people on Craigslist to help me record it and came up with the performance itself over this time too. All the acts reference works of Marina's, as it was meant to both honor her work and critique the questionable metaphysics and wild hype of the exhibition, which was problematic in and of itself.. I was hoping for some kind of extraordinary reaction from Marina-not necessarily laughing as she did, but I was hoping for some kind of interaction out of the ordinary. That was the purpose of the performance, to take Abramovic on her word and engage in a substantial conversation, a sohbat, a dialog in which both speakers leave altered.

What has the response?

Well, Marina sent the documentary crew filming her over to my studio to record an interview. I think it is interesting: Marina had a signal worked out with security in case she felt threatened. She didn't invoke it. She, too, wanted to see how it would unfold, I think. It was the choice of MoMA security to kick me out. The response from the general public was great, people really seemed to be moved by the performance.

What are you doing now?

My next project happens on January 27th. I am using Augmented Reality to infiltrate the Louvre in Paris and place a head covering on the Mona Lisa. There will be a simultaneous launch in New York of my FutARism movement manifesto.

EN KISA KONUŞMA | PERFORMANS YAYINI

2011-01-17T15:22:00.000-08:00

Suç Ortaklığı!

İşte tam buradan yakalayabiliriz Ümit Ilgın Yiğit performanslarını. Malzemesi Kendisi olan sanatçı, ilk performans çalışmasında performansın kendisini sorgularken, şimdi performans halinin seyirciyle olan ortaklığını sorguluyor.

Canlı heykel, diskur ve diyalog üçlemesini seyirciyi bir iş ortağı, bir kolaj çalışmasının herhangi bir malzemesi haline getiriyor. Bu teknik yaklaşımın sakat halini en iyi şekilde göstererek birazda aslında sanatın sınırlarını ve neyin vasat, neyin şahaser olduğu durumunu aynı anda yaşatmaya çalışıyor.

Performans sanatının politik bir direnme hali oluşunu Ümit Ilgın Yiğit performansında görmek mümkündür. Kolektif bir biçimden sıyrılan ve özne olarak kendisini ortaya alan bir iş oluşundan çok özneden kolektif bir yapıya dönüşme halini teorize etmeye çalışır.

Kurgusunu süreçinde oluşturan bir gerçeklik vardır orada ve izleyici hem gerçeğin hem de kurgunun oluşumunda özne olur. Ya da suç ortağı diyebiliriz!

1-Silinen sınırlar, karışan diller: İnter-media / Performans sanatının dünü, bugünü, deneyimler… özgür uçkan

Deneyim, sanatsal üretim sürecine içkin olduğu ölçüde, bu süreç verili dillerin sınırlarını zorlayacak, farklı düzlemlerdeki ifade biçimlerini birbirleri içinde eriterek yeni dillerin yaratılmasını mümkün kılacaktır. Klee sanat eserinin yol olduğunu ileri sürerken, bitmiş işin değil, üretim sürecinin bütününün sanat olduğunu söylemek istiyordu. Varılacak yer, gidilecek yönün değil, yolda-olma-halinin kendisinin belirlediği bir süreç; deneyim, eylem, hayat, hakikat, durum, duruş gibi nosyonlarla kurulan ve bizzat sanat eseri olan bir yol…(1)

2İNSAN1DÜNYA

2011-01-17T14:26:00.000-08:00

Sanatçının Mimoza Kvartzvili, Sedral Elejiyan ve Ber M. Sezai ile ortak çalışmaları olan fanzinlerin toplu yayını. Bu yayında fazladan fotoğraflar ve ilgili belgelerin görselleri ve listesi yer almakta.

Srebrenitsa, Nahcivan ve Mestia birbirinden farklı coğrafyalarda birbirine yakın hikâyeler, savaş, katliam, fakirlik ve tüm bu korkunç şeylere rağmen akıp giden hayatlar…

MAVİ KELEBEĞİN HİKÂYESİ | Ber M. Sezai ve Ümit Ilgın Yiğit ortak çalışması olan fanzin Ber Sezai'nin soykırımda katledilen ailesi ve soykırım sürecinin sona ermesiyle başlayan yeni hayatını konu alıyor.

BİR ADIMDA BİN KUBBE | Daha Önce Bakü'de azerice yayınlanan fanzin, Sedrak Elejiyan ve Ümit Ilgın Yiğit ortak çalışması. Nahcivan'dan göç eden Ermenilerin ve Nahcivan'da yoksullukla yaşayan Azerilerin kaderlerine ortak olun.

SAVAŞ VE AŞK | Mimoza Kvartzvili ve Ümit Ilgın Yiğit’in ortak çalışması olan fanzin İstanbul’dan başlayan Artvin, Batum, Megrelya ve Tiflis yolculuğunu anlatıyor. Lazlar, Abhazlar, Ermeniler, Gürcüler ve yenik sosyalizmin izinde hüzünlü bir yolculuk.

DÖRTKITA

2011-01-17T13:59:00.000-08:00

Sanatçının 1999/2010 yılları arasında yayınlanan 16 fanzin’in yeniden gözden geçirilerek bir araya getirilmiş 4 ayrı yayını, bir toplu kitap ve kutu halinde yayınından oluşan bu toplu yayın 1000 adet basılmıştır. Yayınevi sürecini reddeden ve yarışmalara katılmayan sanatçı uzun zamandır dergilere de ürün göndermeyerek bireysel yayıncılık yapmaktadır. Bastığı yayınların yarısını İstanbul başta olmak üzere birçok kentte ücretsiz olarak dağıtıyor geri kalan kısmını ise bazı kitapevlerine baskı maliyetini karşılamak amacıyla satışa sunuyor.

Ümit Ilgın Yiğit’in ilk kişisel yayını Gayya Kuyusu 2000 senesinde yayınlanmıştır. Son edebi yayını ise Belki Arda 2009 ortalarında yayınlanmıştır. 2009 – 2010 yılları arasında eski fanzinlerini yeniden yayınlayarak süreci sürdürmüştür. Sanatçı Dört Kıta içerisinde yer alan 4 fanzin’in biçimsel devrimi artık son bulduğunu düşünüyor ve bundan sonra farklı bir şekilde yayınlamaması kararını almıştır.

Dört Kıta – Koleksiyon Kitap 1 – 372 Sayfa | Amerikan Cilt | 2010 Aralık

işte gör boğulduğumuz okyanusu

meğer sığınacak bir adamız bile kalmamış.
Mesele bu,
Belki arda
olan becerir sevmeyi
Alt alta
üst üste kalabalık
bir sessizlikte
sevişmeyi.

Belki Arda – İlk kez Nisan 2009’da basıldı. Daha sonra Polonezköy Felsefe Günleri kapsamında, ayrıca Beton ve Küçük Kızların Anladığı İsimli Toplu fanzinlerin içinde yer aldı.

Oğlan Hamamı; Erdişi, Panzehir ve Tavanda Yürümek isimli fanzinlerin toplamıdır.

Yeni bir hayata başlıyorum. Daha doğrusu 20 yıllık hayatımdan istifa ediyorum. Telefon numaranı yazdığın mail’i silmişim bu ay içinde bir telefon alabilirim yeniden atarsan numaranı seni ararım. Umarım İstanbul’dasın. Bu arada Ulus Baker oku demiştin hala okuyamadım ama ona bir şarkı yapmışlar “her şeyin şarkısı” adı internetten bulursan dinle. Bir şey soracağım, Malcolm X Kürt mü?

kadınlara binlerce yılda öğrettiğimiz!

Saçını uzatmak, tüylerini kazımak, yüzüne makyaj yapmak, tırnaklarını boyamak, cilveli, nazik, güçsüz, muhtaç olmak, aş pişirmek, insan doğurmak, doğurduğunu büyütmek, bir adım geriden yürümek, kenarda durmak, kumaşa bürünmek, kazak örmek, soyunmak, orospuluk. Erkek faşisttir!

Söz otu – İlk kez Haziran 2008’de basıldı. Ekim

2008’de Acemi Akrep içinde yayınlandı. Fazladan

8 söz daha eklenip son halini aldı.

PRİZLİK
Nefesim, nefsime kurum bağlamış
Kısıldı sesim, çok ağlamış.
İki bacağım, ilki topraklama
Sağ bacak fiş.
Yol dörtlü priz, sağ girer
Sol muhalif.
Meydan sac tava, ses yanmış
Sola kısıldım, babam darılmış.

Ümit Ilgın Yiğit’in daha önce yayınlanan iki toplu şiir fanzinini “Pis Mahalle ve Tekbir Kızıla” bir araya getiren yayın daha önce aynı isimle 2 kere yayınlanmıştır.

DURAN BAHÇE

2011-01-16T20:13:00.000-08:00

Ümit Ilgın Yiğit'e ait Dinozor, İsimsiz ve son dönem fotoğraf işlerinin yer aldığı Erörland fotozine'leri toplu bir şekilde Duran Bahçe'de yer alıyor. Bunlarla birlikte, küratörlüğünü üstlendiği 3 fotoğraf ağırlıklı sergi ve sergilenen fotoğrafları üzerine metinler, eleştiriler, anılar bu koleksiyon kitapta.

Duran Bahçe özel baskısı 500 adet basıldı ve numaralı olarak satışa sunuldu. İstekler için lütfen: dbkaraca@gmail.com

Fotoğraflardan oluşan bir anı denemesi olan dinozor ilk kez nisan 2009'da basıldı. Genişletilmiş yeni baskıda fotoğrafları; Ümit Ilgın Yiğit, Berkay Arda Cebeci, Emine Yiğit, Kemal Özen, Ber Sezai, Burak Karaca, İlksen Gürsoy, Gamze Özgüllü, Canan Erdoğan, Kerem Yüksel ve Ersin Pulur çekti, Cihan Yiğiter tasarımını yaptı. Fotoğraf, 80 sayfa, 2. baskı, 500 adet, 2010, İstanbul

Burak Karaca'nın editörlüğünde Ümit Ilgın Yiğit'in kadrajından beden, ruh ve detaylar. Fotoğraf, 40 sayfa, 1. baskı, 500 adet, 2010, istanbul.

EN KISA KONUŞMA @ BİR ÜMİT ILGIN YİĞİT PERFORMANSI

2010-12-21T20:36:00.000-08:00

anadolu yolunda!

20 Aralık 2010 Pazartesi Comments Off

İstanbul @ 26A

09 Aralık 2010 Perşembe Comments Off

Metinler

08 Aralık 2010 Çarşamba Comments Off

Performansla eş zamanlı olarak basılan fanzin’de Ümit Ilgın Yiğit’in ana metninin yanı sıra Şakir Özüdoğru, Serdar Ağaoğlu ve Ece Aktürk’ün birer yazısı yer almakta.

fanzinden:

Otobüste, televizyonun karşısında, yemek yerken, yatakta, namaz kılarken, telefonda konuşurken, yolda yürürken, facebook’ta bir şeyler paylaşırken, hiçbir şey yapmadan öylece dururken / erkekliğine karşı her türlü terörü erkekliğin o tok sesiyle, bakışıyla, kalın eliyle…

Bir kadına yer verirken, bir körün koluna girip karşıdan karşıya geçirirken, bir eylemde ter kokarken… Her şeyde ve her yerde bulabildiği arzuyu, arzuların nesnelere dönüşümünü, dönüşümün can sıkıcı tarafını yaşamayı. Yaşadıkça öğrenilen erkeklik huylarını bertaraf etmenin yolunu arıyorum. Çok zaman susup, yersiz ve edepsizce haykırmanın koşullarını oluşturuyorum. Evet, seni düşmanımla tanıştırmak istiyorum…

Sosyal ağlar üzerine…

2010-11-01T13:04:00.000-07:00

Başlığa bakınca sanki bu yazıyı 4-5 yıl önce facebook yeni yeni hayatımıza girmeye başlarken yazmış gibi hissettim kendimi ama öyle değil. Bu yazıyı Sosyal Ağ filmini izledikten birkaç gün sonra hem de 1 yılı aşkın bir süredir bu sitenin faydasından zararına sürekli birileriyle konuşmaktan sıkılmışken yazdım. Belki de tüm muhabbetin özeti; internetten arınmak olmalı!

Derlerdi de inanmazdım, facebook çok işe yarıyor diye… Öyle, işe yarıyor, zararı kadar… Bazen dengesiz. Sanırım kişiye göre değişiyor. Ne sevgililer tanıyorum facebook yüzünden ayrılan, hatta sergi açan, dahası hayatının aşkını bulan, para kazanan, insan örgütleyen, taciz eden… Her bir şey mümkün! Bu kısmı uzatmaya hiç gerek yok o kadar çok üçüncü sayfa haberi var ki.

Neyse çocuğun biri yaratıvermiş facebook’u kimimiz onun yarattığı bu dünyanın müminleriyiz, kimimiz kültürel ziyaretçisi… En temelinde temellerimizi sarıp sarmalar hale geldi bile.

Sözlüklerde benim için yazan birileri var, hakkımda yazılar yazıyorlar! Nasıl bir duygu halim olmalı? Hayran sayfaları açıyorlar! Şiirlerim paylaşılıyor… Oh ne güzel, insanlar beni seviyor, önemsiyor… Peki ya mail kutuma düşen tehditler, hakaret sayfaları, hedef gösteren yayınlar! Bunları e yapacağız?

İnternet sanal bir dünya hani, onunda sanal inançları, oyunları, güzellikleri ve adilikleri var, ben siz en çirkininden ve en paranoyak halinden bahsedeyim; İnsanlar sizi uyarıyor “a bak sana hakaret ediyorlar, tehdit ediyorlar dava aç” peki açalım… Birileri benim için hayran sayfası açıyor, bana ölüyor bitiyor... Bu insanlar ne diyor? Diyor ki “sana da sayfa açıyorlar ya ahahahha” “bi benim yok zaten hayran sayfam” hatta “hadi hadi sahte profil açıp sen mi açtın?” diyene bile rast geliyorsun…

O kadar çirkin bir dünya ki orası “hayran sayfaları tutmadı reklamın iyisi kötüsü olmaz deyip hakaret sayfaları açmıştır” diyecek kadar çirkinleşiyor o sanal kimlikler.

Ben polisten koruma istemedim hiçbir zaman bundan sonrada ister miyim bilmiyorum, dava da açmadım… Ama bakın bu son internet sitesinde sadece bana değil başkalarına da hakaret ediyor… Gidin dava açın lütfen…

ilgili site: http://baziibneler.blogcu.com/

Marjinalden Normale (kuir bey kuir hanım)

2010-10-22T01:33:00.000-07:00

İlk yazıya not: İstanbul’un merkezine sıkışıp kalan Türkiye LGBTT hareketi içinde yaşadığı bölünmeler, fikir ayrılıkları ve bitmek bilmez kavgaları sonucu bugün tahminen 4-5 kentte örgütlü, bir o kadar üniversitede çalışmalar yapar hale gelebildi! Rakamlar, kısaltmalar, anlam ve duruş kargaşası içinde solun bir kısmını, liberallerin büyük bir kısmını ikna eden, parti programlarına cinsiyet kimliği ve yönelimler üzerine maddeler ekleyen heteronormatif örgütler, sivil toplum girişimleri, inisiyatifler, belki medya unsurları hâlâ ciddi anlamda bir gelişme gösterememiştir.
Günümüzün doymak bilmeyen tüketim canavarı eşcinsel hareketi/kültürü/mücadeleyi çoktan yiyip bitirmişken. Bugünün aktivist kulislerinde bir adım ötesi olarak düşünülen kuir teorinin nasıl bir pratiğe dönüşeceği, hatta bu konunun fonlarından ilkin kimlerin para yiyeceği konuşulurken bırakalım da insanlar akademiyi mastürbasyon yapmakla suçlasın. Teoriyi çabucak ezip çiğnesinler ki bir türlü normalleşmeyen pratik toz olup, hayal olup uçup gitsin.

İşte bu sisli ve kirli ortamda elimden geldiğince (mütevazi olmayacağım; üfleye üfleye kendime yol açıyorum) başkaları inatla tutuştursa eteklerini, onlar en çok zayıflıklarını istismar etti. Tüm bağlamda sıradan ve sade bir dil kullanmaya özen göstereceğim. Her cümlem tartışmaya açıktır. Anlaşmak zorunda değiliz. İyi okumalar.

Marjinal mi pislik mi?

Lambdaistanbul kuruluşundan bu yana belli bir kitlenin dışında, belli belirsiz nedenlerle hep bir insan sirkülasyonu içinde olmuştur. İçeride sosyalistler, Kürtler, aleviler, seks işçileri, öğrenciler hep olmuştur, elbet beyaz yakalılar, elbet zengin züppelerde olmuştur. Nasıl bir örgüt olduğunu kavrayamam hali çok uzun sürmüştür bu örgütte. Öyle ki hep tartışılmıştır, büroda sevişilebilir mi? Seks işçileri deneyimlerini anlatabilir mi? Hatta alkol tüketilebilir mi?

Kaç kişi transfobikti? Kaç kişi kadın düşmanıydı? Kaç kişi ırkçıydı? Bu sorular hep soruldu hep tartışıldı! Belli ara dönemlerde gerçekten birbirine marjinal olabilecek insanlar bu çatı altında eşcinsel olmak kaidesi ile bir araya geldi. Bu tutarlı bir davranış mıydı? Elbette bu koşullar ve olgunlaşma süreci içinde yaşandığı için uzun bir tartışmayı hak ediyor. Bu dernek kimin derneğiydi? Haftasonu daracık merdiven altı barları dolduran, kendilerine “aktif” “sikici” diyen çoğunlukla Kürt gençlerin oluşturduğu, uyuşturucu, hırsızlık, bıçaklama gibi gayet yer altı eylemleri bulunan çocukların mı? Birbirine sabah kahvaltısına giden lezbiyen biseksüel gey orta yaş kariyerli yurdum insanlarının mı? Şu festival senin, bu eylem benim, o konser bizim dolanan üniversite yetmelerinin mi?

Belki de hiçbiri değil de bu derneğe yaşlı bir adam geldiğinde neden bütün gözlerin onda olduğunu hala çözememişimdir! Tamam derdimiz lambdaistanbul’u boklamak değil, kusura bakmayın elimde sadece bu deneyim ve örnek var. Elbette lambdaistanbul bu saydığım ve çoğaltılabilecek örneklerden oluşan bir yumaktı. Ama dışarıdan görülen marjinal ibneler pek yoktu burada! Varsa bile sönüktü, tabii rastalı saçları, burun küpelerini marjinal olma haline ekleyebiliriz. Zaten babama göre iki kadının sevişmesi marjinalliğin son noktası olduğuna göre! Biz tüm bu laf gevelemelerini bırakıp inanılmayacak hikâyeler anlatabiliriz! Misal kediyle farenin seks yapması gibi…

Edindiğim izlenim hep bu uç noktada oldu… aslında kimse marjinal değildi. Arada pislikler vardı ve onlar yalan söyler, ortalığı karıştırır, merdivende sikişir filan işte. Gelin görün ki pislikler bile kendilerine pislik diyemediği için biz hala Cemil İpekçi’yi marjinalden sayıyoruz.

İki fuar üzerine...

2010-10-15T02:13:00.000-07:00

Halk pazarı!

Geçen yıl her kesimden belli oranlarda eleştiri alan İstanbul Kitap Fuarı bu yıl yeniden 29. kes kapılarını kitapseverlere açıyor. Program açıklanalı epey zaman oluyor ama takip ettiğim kadar edebiyat ve kitap dünyasında pek bir hareketlenme söz konusu değil. Sanırım bu yıl fuar pek bir heyecansız ve sönük geçecek!

Bu yıl fuarda beni meraklandıran tek olay onur konuğu ispanya. Beklenti içinde olduğum birçok kitabın gelmesini ümit ediyorum. Bunun dışında memleketin genelinde gözlemlenen liberalleşme ve muhafazakârlık iddiaları ve tartışmaları bu yıldan sonra kitap fuarlarını da sarmaya başlayacağını düşünüyorum.

Geçen yıl etkinliklerine gelmeyen izleyicisini sap gibi ortada bırakan birçok Türkiyeli şair, romancı, eleştirmeni bir kenara bırakırsak fuar tam bir piyasalaşma, profesyonelleşme ve kahpe kapitalizmin reyon vicdanına hapsedilmişti. Hep böyledir zaten, bu yıl da böyle olacak. Küçük yayıncılar bulundukları yeri tarif etmek için “doğan kitabın kulesinden sağa sap, iletişim yayınlarının standının solundan dön” gibi şeyler söylemek zorunda kalacak.

Gelin görün ki bu sözüm ona profesyonelleşme olayı ne yazık ki lafta, bu yıl da gidin fuara bakın, tam bir halk pazarı havasında! ( gönül isterdi ki gerçekten halk pazarı gibi olsun ama bu halk pazarı benzetmesi öylesinden değil)

Bu yıl Sanatsever Kurum Ödülü Baksı Müzesi’nin…

Baksı Müzesi’ni kutluyorum ve bu bağlamda Hüsamettin KOÇAN’ın metnini yayınlıyorum…

Baksı Müzesi, Türkiye’de herkesin, her şeyi, İstanbul’a Ankara’ya ve İzmir’e daha doğrusu merkeze taşımak istediği bir dönemde, sanatı insanın olduğu her yere götürmeyi amaçlayan bir hareket noktasına sahip. Küreselleşme dünyayı büyük bir köye dönüştürmüştür, ancak bu köy eski alışkanlıklarından arınarak yönetilmiyor, tersine merkezler daha güçlü, daha buyurgan, daha dönüştürücü noktada bulunuyor. Bu anlamda Baksı’nın merkeze duyulan bu büyük hayranlık karşısında uzağa doğru gitmesi ve bir dağın tepesinde var olma çabası küreselliğin dönüştürücü aynılaştırıcı ve buyurgan tavrına yönelik bir başkaldırıdır.

Öte yandan, yine günümüz insanı modernist öğretinin özendirdiği ve olanaklarla desteklediği bir göç olgusuyla iç içe yaşamaktadır. Bu iç içelik insan hayatında ve kültürel yaşamda faklı oluşumlarında sebebidir. Yabancılaşma ve kendini sürgünde hissetme duygusu insanların başa çıkabilecekleri boyutu çoktan aşmış gözüküyor. İnsanlar göçüyorlar kısmen geri dönüyorlar, bazıları kayboluyor onlardan haber dahi alınamıyor, bazıları ise geri dönmeyi başarırken, ayrıldıkları toprakları terk edilmiş buluyorlar. Baksı böyle terk edilmiş, hasretin bakışları derinleştirdiği geleneklerini de yitirmekte olduğu buruk kırılgan bir toprak üstünde kuruldu. Bu kuruluş, bu nedenlerden dolayı içinde gurbeti, hasreti, kaybolmayı ve yitirilmiş gelenekleri temsil eder. Yine bu nedenden dolayı Baksı, yitirilmekte olan gelenekseli korumaya, gelecek kuşaklara aktarmayı amaç edindi.

Uzakta olmak, insanların yaşadıkları çağın ruhuna da uzak kalmalarını sağlıyor. Bu bağlamda Baksı, “Bu insanların günümüz sanatından yararlanma hakları yok mudur?” sorusunu açarak çağdaş sanatın kendi bünyesine de yer almasına karar verdi.

Baksı projesi, kuruluş aşamasında farklı eleştirilerle karşılaştı, bunlardan bir tanesi dağın başına böyle bir yatırım yapılmazdı. Buna bağlı olarak da yolun bittiği bir yerde böyle bir imkân ne işe yarar idi? Bu yaklaşımlar elbette son derece makuldü, ancak Baksı makul ölçülerle hareket edilerek üretilmiş bir proje değil, arkasını büyük ütopyalara dayamış ve desteğini sanatçılardan alan bir girişimdir. Olmazı işlevsiz kılmaya yönelmiş olan bu girişim, belki de terk edilmiş toprakların göçüne son vermeye, bu nedenle aday olmuştur.

Bu projenin ilk mayalanması seksenli yıllara kadar uzanır, ancak projenin temelleri 2000’li yıllarda atıldı.2004 yılında atölyelerin ve konuk evlerinin bulunduğu inşaat tamamlandı.2005 yılında Baksı Kültür Sanat Vakfı kuruldu.2010 yılının Temmuz ayında müze, konferans salonu ve kütüphane bölümler ile hizmete açıldı.

Baksı’yı ziyaret edenler, sergi salonlarında halk resimleri koleksiyonlarını etnografya ürünlerini ve günümüz sanatını birlikte izleyecekler. Buradaki tutum, ürünler arasında herhangi bir hiyerarşi yaratmadan, insanoğlunun çağın kültüründen teknolojisinden etkilenen, yaratıcı çabasına ortak bir zeminde temsil imkânı sunmaktır. İzleyici bu mekânda gelenekselin kaynaklarına inebilir, günümüz sanatçısın yaratıları ile gelecek hayallerini besleyebilir, bu nedenle isimsiz halk sanatçılarının yanında yer alan yirmi sanatçı, tasarımcı dostumun cömert tutumları için müteşekkirim.

Baksı Müzesi koleksiyonları tamamen sanatçı bağışlarından oluşmuştur. Her yıl müzede açılacak dönemsel sergiler planlanıyor, bu sergilere katılacak sanatçılarımız aynı zamanda yapıtlarını Baksı Kültür Sanat Vakfı’na bağışlıyorlar. Halk resmi ve etnografya ile ilgili koleksiyonları ise büyük oranda araştırmalarım sırasında topladığım ve Vakfa bağışladığım malzemeden oluşmaktadır, bir kısmı ise yerel halkın bağışlarından oluşuyor, bu nedenle Baksı Müzesi maddi bir güce dayanmadan koleksiyon oluşturan tek müzedir. Bunun nedeni de sanatçıların bu Müzeyi kendilerine ait hissetmelerindendir.

Müze, Baksı Kültür Sanat Vakfı tarafından yönetiliyor. 150 kişilik Konferans Salonu,10.000 kitaplık Kütüphanesi,1500 m2lik Sergi Salonları yanı sıra, Ehram Halı- Kilim, El Sanatları ve Çağdaş Sanat Atölyeleri ile üretim alanını genişletiyor. Öte yandan 30 kişi kapasiteli Konuk evi ve hizmet alanları ile Kültür Turizmine ve uluslararası ekinliklere ev sahipliği yapabilecek potansiyele sahip.

Baksı uzakta bir müze; insana ve yaratıcılığa yakın bir yerde, dostları ile büyüyecek ve gelecekte ta en uzak geleceği selamlayacak bir umut…

İlgili linkler:

http://istanbulkitapfuari.com/

http://www.istanbulsanatfuari.com/

http://www.baksi.org/index.html

Mahalle sanata karşı…

2010-09-21T15:17:00.000-07:00

Elbette saldıranların bir bilinci yok varsa da vasat ve aciz… Ama biraz yukardan bakalım, daha önce de gördük benzerlerini; cihangir, galata belki de başka başka yerlerde… Kentsel süzülmenin, soylulaştırmanın adımlarından biri hep sanatçılar oldu. Hem de halkının yanında, işçinin yanında ezilenlerin yanında ki sanatçılar… Onlar en az lise çağında olmadı üniversite zamanlarınla solcu oldular… Birçoğu kent içinde kokteyller, ev partileri, insan ve hayvan hakları eylemleri, sivil toplum yemekleri, hayır ve dayanışma etkinliklerinde yer aldılar. Buraların vazgeçilmez cemiyetini oluşturdular!

Her yerde ve hepsinde benzer hikâye yeniden yazıldı, iş işten geçti “merkez” olan “merkeze kayan” derken oraları merkez yaptılar… Sonra kendilerine alternatif oldular bazı zamanlar ki bu zaman da geçerli hem merkez de olanlar hem de alternatif olduklarını söylediler buna inandılar.

Cihangir bu süreci az buçuk kazasız belasız atlattı, galata sancılı ağrılı atlatıyor; soylulaşıyor… Sanatçıların çoğu kendi yarattıkları bu merkezlerden birkaç adım ötelere alternatifler kuruyor tabii birçoğunun iddiası bu ama oraları da merkezleştiriyorlar!

Uzatmaya gerek yok, elbette birçoğu için bunların hepsi birer saçmalık ama bir düşünün her şey yolunda gidiyor; İslamcıların, faşistlerin, hırsızların, fuhuş evlerinin, kaçak Afrikalıların yaşadığı mahallelerin en azından sokaklarına göre merkez olan yol üstü caddelerinde merkeze alternatif olanlar, alternatif sanatı satanlar, yurtdışında pazarlayanlar saldırıya uğruyor!

Bu civardaki galeri sahiplerinin tedirgin olmaları çok doğal, her gün kapılarının önünden geçen adamlar “hop siz Müslüman mahallesinde salyangoz satıyorsunuz, biz salyangoz yemeyiz gidin buradan” diyorlar. Bu işte bir tuhaflık olduğunu anlamak için birilerinin gelip “biz normaliz siz tuhafsınız bize gelmez böyle işler…” demesi şart mı?

Sivas katliamını hatırlayım… Maraş’ı, Hrant’ı… Hadi kendimden örnek vereyim Bursa’da Gökkuşağı Derneğinin bulunduğu beşinci katta koridorda sıkışıp kalmışken içimden “bu nasıl bir hırs ve kindir 5. kata taş yetiştirecek kadar” diyordum. Bu nefret öyle bir nefret ki öyle bir kin ki, öyle bir kanlı normallik ki… Salyangoz satanın ölmesi mubah, hak, elzem!

O sanat galerilerinde saldırıya birebir maruz kalan insanların affına sığınıyorum ve hepsine geçmiş olsun diyorum… Derdim bu saldırıyı haklı çıkarmak ya da “ama”lı bir karşılaştırma yapmak değil… O kâbus gibi geçen dakikaları, insanın kafasından geçen en kötü ihtimallerin huzursuzluğunu, tedirginliğini bilirim…

Ama bu saldırı basit bir içki, sanat, etek kısalığı, gözünün üstünde kaşın var saldırısı değil… Bunu anlamalı ve bu bilinçle hareket edilmeli… Bir de fantastik bir önerim var, bu insanlara dava açmak, faşist ya da canavar ilan etmek en doğal hak ama bu adamların çocuklarını bu galerilere davet etmeli… Çünkü onlar hiçbir yere gitmeyecek… Galeriler kapılarını şimdi daha çok açık tutmalı.

Not: O gece 3 sanat galerisinde yeni sergilerin açılışları vardı ve 2 arkadaşımla programımız son dakika da sarkmasaydı biz de orada olacaktık.

Sinem Sal “Hayatımız yeterince elektrik akımı ve kablolara bağlı zaten”.

2010-08-30T13:44:00.000-07:00

İlk şiir kitabın Lakuna'yı daha yeni okuma fırsatım oldu... Okunmayı hakediyor. Biraz bu süreçten bahseder misin?

Yıpratıcı bir süreçti desem yeterli sanırım. Yine de uzun uzun anlatmam gerekirse şöyle diyebilirim kitap çıktıktan sonra hemen hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ben galiba hâlâ 2000’li yıllarda yaşamayan biriyim. Kitap işlerinin de birer fotokopi hâline dönüştüğünden, kırtasiye mantığı ile bu işlerin ilerlediğinden habersizdim o zaman. Yani kendi içimde bir Pessoa durumu yaratmamak adına yazdığım şiirleri kitaplaştırmak istemiştim, bir şekilde bu hissimiı anlayan isimlerin ellerinden geçer kitabım diye. Tabii öyle olmuyor. Ben aslında bu konularda kendine dönük biriyim sanırım. Yani hiçbir zaman bir yayınevine dosyamı ilk olarak ben göndermedim. Belki de korkaklığımdır, şimdi tam olarak bilemiyorum.

Şubat ayında çıkan kitaba ulaşamayan birçok insan sürekli gerek internetten gerek başka yerlerden bana ulaşmaya başlamıştı o dönem, kitabı bulamıyoruz diye. Bu durum tabii daha da delirtiyor insanı. Önceden aslında buradayken orada olamamanızın bir sebebi vardı en azından. Kitaptan sonra büyük beklentiler içine giriyorsun, sanki sizinle aynı duyma eşiğindeki insanların hepsi sesinizi duyacakmış gibi geliyor. Ama dağıtımdı, tanıtımdı derken bunlar ne yazık ki gerçekleşmiyor. Özellikle şiir kitapları konusundaki sıkıntıları açmama gerek bile yok sanırım.

Tabii tüm bunlara rağmen başka şeyler de olmadı değil. O dönem Habertürk bir proje yapıyor geleceğe kalacak kadınlar diye kadınlar gününde yapılan bir haber bu, ona seçiyorlar beni de. Tabii böyle bir yerde geleceğe kalmak ne kadar iyi sorgulanır bir durum, hem de şiirle. Lakuna, şiir kitapları arasında Türkiye’de ulaşabileceği kadar çok insana ulaştı aslında. En azından benim gözümde o insanlar “çok”. Çünkü şiir, müzik gibi gelir bana. Ve Türkiye’de alışılmış bir pop veya arabesk anlayışı ve arayışı var müzikte. Benim şiirlerim sanırım işin bu kısmını doyurmuyor. Herhalde bir sesi olsa indie veya triphop olurdu Zaten kitabın teşekkürler kısmında da önce Kadıköy’e sonrasında Jeff Buckley, Will Oldham ve Stuart Staples’a gelen teşekkürler var.

Facebook başka bir dünya artık, benim içinde bir dost sayfa açtı... İnternetle aran nasıl? Biraz inceleme fırsatım oldu adına açılan sayfaları, dikkatimi çeken bir ayrıntı polis kadın hayranlarının da olması.

İnternet dokunma açlığını beslerken, fark edilme açlığını doyuruyor, hem de tıka basa. Ben de kitaptan önce çok fazla internet sitesinde yazdım. Bu duruma tamamen kötü diyemem; çünkü bazen yazdıklarınızın birilerine ulaşmasını istersiniz. Yani düşüyorsunuzdur ve bağırırsınız. Sesinize ses gelmesi rahatlatır sizi. İnternette paylaşımın bir bu yanı var, yani kendi yalnızlığımı gidermek için, şüphesiz. Çünkü anında alınan tepkiler, size benzer birilerinin de o sularda yüzüyor olması o gece bir parça rahat uyumanıza sebep. Bir de ikinci yanı var o da benim bu hissimi başkalarının da hissetmesi. Yani bana göre bir avuç insanız zaten şurada hayatı kurcalayan. Arada bir birbirimize ses etmeseydik; gerek müzikle, gerek resimle, şiirle, öyküyle… Hâlâ yaşıyor olmazdık.

İnternetten çok fazla insan ulaştı gerçekten. Hatta şaşırtıcı bir şekilde Taksim veya Kadıköy’de kitap çıkmadan önce bile tanıyanlar oluyordu. Bunu asla egosantrik bir tutum içinde söylemiyorum, sadece bazen gerçekten sevgili Türk yayınevlerinden ve kitapçılarından daha çok çalışabiliyor internetteki insanlar. Paylaşıyorlar, gönderiyorlar. Hem de bir çıkar gözetmeden. Ama elbette sonrasında bu bana da yetmemiş olacak ki kitaplaştırmak istedim. Bu elbette olmalıydı. Hayatımız yeterince elektrik akımı ve kablolara bağlı zaten. Ben kitap okurken altını çizenlerden, üst üste kahve tüketimi yapanlardan, dumandan kitabı göremez hâle gelmek isteyenlerdenim. O yüzden bir süre sonra bilgisayar ekranından yazdıklarımı okumak, yazılanları okumak bana bile işkence gibi geliyor.

Ama bu aralar internete çok fazla yazı vermiyorum. Bu yüzden on altı yaşımda yazdıklarım bir yerlerden bulunup çıkarılıyor. Ben de mutlu oluyorum, eskiden sinirlenirdim. Algım fazlasıyla değişiyor zamanla. Sanırım bu iyi.

Bu arada polisleri hiç fark etmedim. İlginç bir detaymış. Bir gün daha yok ki insan yeni bir şey öğrenmesin. Bence asıl röportaj onla yapılsın…

Ne yalan söyleyeyim günümüz kadın şairlerinden Birhan Keskin'i çok beğeniyorum... Peşi sıra gelen isimler arasındasın benim için. Şiirle kurduğun ilişki nedir? Hayatının neresinde duruyor?

Birhan Keskin deyince soluklanmam gerek sanırım öncelikle.

Günümün büyük bir çoğunluğu okulda geçiyor. İngilizce öğretmeniyim. Sistemin tam içindeki çarklardan biriyim yani(!) Ama şiiri hayatımın bir yerine koyabilecek kadar ayırmadın başka şeylerden. Çünkü sanırım yaptığım hemen her şeyin içinde yer alıyor. Yani benim şiir dünyam yok. Şiiri geri kalan dünyalarımdan ayırmak bile haksızlık olurdu.

Yeni çalışmaların var mı? Biraz bahseder misin?

Yeni çalışmalarım arasında öncelikli sırada öykülerim var. İstanbul Üniversitesi Kadın Çalışmaları bölümünde yüksek lisansa başladım ve Türkiye’de farklı farklı yerleri gezerek iki sene içinde yazdığım ve bu yaz tamamladığım Kadın Öyküleri diyebileceğim bir kitap bu.: İncir Ağzı. Kış ortasında çıkacak. Yayınevi yıllardır var olan iyi bir yayınevi olduğundan bu kez dağıtımla ilgili sorunlar yaşamayacağımı umuyorum. Yoksa altı aylık bir depresyon süreci daha bekler beni kitabın çıkışından sonra

Şiirlerime gelince… Aslında Lakuna dosyamın yarısını geri çektiğim bir kitap. Çünkü son zamanlarda tuhaf şeyler hissetmiştim. Yaklaşık 20 şiiri, yayınevine teslim etmeden bir gece önce geri çekmiştim. Kitaptan sonra çok şey değişti. Gittiğim her yer, dinlediğim her müzik bende büyük izler bırakıyor sanırım. İkinci şiir kitabım da Lakuna’nın içinde yer alan Yalaz ve Ayaksız Atlar diye bir şiir var; ama sorsan ben dâhil kimse o şiiri öyle anmaz: Anekta. İkinci kitap tek şiirden oluşuyor, hâlâ bitmiş sayılmaz benim gözümde. Ben yaşadıkça da bitmeyecek belki. Birlikte can çekişiyoruz Anekta ile.

Bir de yeni çalışmalarıma olan katkıları için: Jacaszek Lament, the Pirate Ship Quintet, Elgar's Cello Concerto in E Minor, bright red paper- a world collapsed’a selam olsun.

---------------------------------------

http://www.sinemsal.com/

http://www.idefix.com/kitap/sinem-sal/urun_liste.asp?kid=158832

http://www.facebook.com/group.php?gid=69133410126&ref=ts

Ataol Behramoğlu’na kulak verin…

2010-08-30T04:23:00.000-07:00

5 ay önce katıldığı bir televizyon programında şöyle dedi şair: “Tayyip Erdoğan geçmişindeki düşüncelerinden vazgeçmiş falan değil. Demokrasiyi bir araç olarak ve çıkarlarına uyduğu sürece kullanır. Ben AKP seçimi zorla alır derken şunu diyorum. Hile karıştırır, satın alır, kendi lehine çevirmek için elindeki her şeyi kullanır”. Akp ve Başbakan şaire dava açtı… Ne acıdır ki dava ne durumda ne oluyor ne bitiyor haberimiz yok. Unuttuk gitti!

Bugün şairin bu sözlerinin aynen referandum için kullanmak pek yerinde olacak. Evet-hayır-boykot cepheleri bini beş bin kayme laflarıyla, savlarıyla, sloganlarıyla kafa ütülerken, işin aslını söylemek en yerinde hareket olacak!

Statükocu zihniyet debelenip dururken acaba hiç akıl etmiyor mu? Bu halk neden oyunu satar, neden hileye alet olur? Akp nasıl olur da herkesin bu kadar kör göze parmak bildiği gerçeği, fena bir illüzyonla demokrasi havariliğine çevirir?

Bir şairin dilinden dökülüyorsa bu cümleler, onun siyaseti, ideoloji ne olursa olsun ama bir şairse bunları söyleyen, bir durup bakmalı gözü okuyan, eli yazan, beyni çalışan insanlar… Evet İsmet Özel’de şairdir… Has faşisttir evet, has yobaz…

5 ay önce şairin dilinden dökülen bu cümleler onu mahkeme kapılarına hesap vermeye götürüyorsa, şairin kitabını kitaplığında tutanlar, çantasında taşıyanlar bir durup düşünmeli, utanmalı belki… Belki farkına varmalı aslında ne oy, ne seçim, ne referandum… Daha derinlerde bu suskunluk, bu teslimiyet, kirli oyun.

Şair’e kulak verin, bir daha, bir daha dinleyin onu… korkutulmak istenen, sindirilmek istenen, susturulmak istenen bir insandan dinleyin bu düzenin korkunç oyununu…

En önemlisi unutturmayın, her şeye rağmen hatta kendisine rağmen unutturmayın… bir mısrasını yazın bir köşeye…

tkkki @ öteki

2010-07-17T15:34:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit’in Mart 2010’da Eskişehir, Ankara, İstanbul ve Belgrat’ta gerçekleşen performansının tüm metin, eleştiri, görsel ve günlüklerinin yer aldığı fanzin kalıcı bir bellek oluşturmak amacıyla basıldı. İstekler için: Burak Karaca dbkaraca@gmail.com

http://tkkki.blogspot.com/

Kemal Özen “Çocuk saflığında resim yapmaya devam ediyorum”

2010-07-03T03:36:00.000-07:00

Biraz kendinden bahseder misin? Şuan ne yapıyorsun resim okumaya nasıl karar verdin?

İlk baştan başlayacak olursak seninde bildiğin gibi ben hala 3. sınıf öğrencisiyim ve okulda akademik eğitim dayatılıyor öğrencilere bu yüzden pek özgür değiller kendilerini ifade etme şekli açısından. Benim artım okulun verdiği eğitimle sınırlı kalmayarak okuduğum kitaplardan, çıkan sanat dergilerinden, internetten yani bu küçük şehirden ve ''sanat'' açısından sığ olan bir yerden ''sanat''ın okyanus olduğu ortama dalmaya çalışıyordum. Çünkü ben kamu yönetimi okurken 3. sınıfta bırakarak resim okumaya karar verdim ve benim geleceğimi şekillendireceğim meslek olarak, en sevdiğim işi yapmak istedim. Bunun içinde çok çalışmak gerektiğinin farkındayım ve çalışıyorum da.

Peki, sergi süreci nasıl gelişti? Biliyoruz ki, öyle kolay olmuyor; iyi bir şans mı demeli buna?

Tabii okulla ilişkim olduğu için akademik çalışmalara da devam ediyordum, işte bu süreçte biriken tüm işleri facebook’ta kendi profilimde yayınlıyordum. Tabi başlarda dediğim gibi günümüz sanatının nereye gittiğini ve kimlerin ön plana çıktığını da takip ediyordum ve bu bağlamda isimlerini gördüğüm ve yaptıkları işlere çok hayran olduğum kişileri de facebook’tan aratarak eğer profilleri varsa ekliyordum. Böylelikle ilk olarak Erinç Seymen ile tanıştım. Resimlerime yorum yaptı, beğendiğini söyledi, destekledi ve Türkiye'de günümüz sanatının en değerli isimlerinden birinin olumlu eleştirilerini duymak beni daha bir heyecanlandırdı ve de sevindirdi tabii, bana moral verdi.

Çevrendeki insanların tepkisi nasıldı resimlerine? Ya da yeni tanıştığın insanların tepkileri ne yönde oldu?

Galerist'te bugün sergilediğim işleri çevremdekiler yadırgadı,bunların beni geliştirmeyeceğini, bunlarla bir şey yapamayacağımı söylemeleri ilk başta beni demoralize ettiyse de zamanla bana daha da azim verdi. Çünkü ortaya çıkan işten ilk olarak ben çok tatmin oluyor ve rahatlıyordum. Daha sonra Leyla Gediz'i ekledim facebook’tan onunda resimlerimi beğendiğini görmek beni daha çok memnun etti. Ve bir gün Leyla Gediz’den bir mail aldım. Kendisinin 6 sayfalık ''Leyla'nın pop art gallery'' adlı bir bölümünün olduğu ve her ay ismi duyulmamış ve gelecek vaat eden beğendiği sanatçıları tanıtmak için ayrılan ''XOXO the mag'' adlı life sytle dergisindeki bölümünde benim işlerimi yayınlamak istediğini söyledi. Tabii ki ben de büyük bir sevinçle hemen kabul ettim.

Galerist’le irtibata geçmen nasıl oldu? Teklif nasıl geldi?

Resimlerimin yayınlandığı ay Galerist'in sahibi Murat Pilevneli görmüş resimlerimi, o da resimlerimi çok beğendiğini söyledi. Daha sonra da Viron Vert ile ikimizinde kâğıt işlerinin olduğunu, aslında ortak olan ama aynı zaman da ayrı ayrı ikimizin de ilk kişisel sergisi olacak olan bu sergi teklifinde bulundu. Ben de kabul ettim büyük bir heyecan ve sevinçle, çünkü Erinç Seymen ve Leyla Gediz dâhil Taner Ceylan, Sarkis, Haluk Akakçe gibi çok sevdiğim, hayran olduğum sanatçıların sergi açtığı bir yerde sergi açmak bir rüya gibiydi benim için, bunu gerçekleştirmek benim için bir gurur oldu diyebilirim.

Sergide 10 resmin sergileniyor hepsinin ortak özelliği kağıt üzerine karakalem olması, bunun dışında nasıl bir yerde duruyor işlerin?

İşlerimin aslında ayrı ayrı hikayeleri var, genel olarak tanımlamak zor ama politik resimlerde var, sosyolojikte, sosyo politik de bir de benim resimlerimi tanımlamak sözünü cevaplandırdığımda izleyicinin tüm heyecanının kırılacağını düşünüyorum. Ortak noktaları benim tüm bu işlerin, kesişme noktasında bulundum, bulunuyorum…

Resimle nasıl bir ilişkin var, yeni keşfettiğin bir yeteneğin olmasa gerek?

Ben küçükken de resim yaptığımı hatırlıyorum, mesela bizim evimizin mutfağında fırın bacası vardı ve orası, evin başka odasında olmayan bir görünüme sahipti. Yani evdeki hiçbir oda da böyle bir parça yoktu orasını daha güzelleştirmek için bir gün evde kimse yokken elime aldığım suluboyam ile o boyumla tezgâhın üstüne çıkıp orasını daha da güzelleştirmek için sarmaşık şekilleri yapmıştım. İlk sevdiğim kişinin ismini kendi yorganıma bir kalp çizip ikimizin resmini yaptığımı hatırlıyorum. Yine babama kızdığım bir zamanda yatağımın kenarındaki duvara onun kötü bir resmini yaptığımı…

Yani daha çok hayatın var resimlerinde?

Az önce söylediğim gibi bu sergideki işlerde hep böyle, benim sevdiğim-sevmediğim kişileri olayları istediğim şekilde resmettim. Belki bu kadar kişinin sevmesi bundan kaynaklanıyor hâlâ o çocuk saflığında resim yapmaya devam ediyorum. İnsanları çeken bu olabilir ya da herkesin ortak bir payda da yaşadıkları şeyler aynı olabiliyor…

Peki, politik tarafının ağır bastığını düşünürsek gerçek hayatında "politik davranışlar" nerede duruyor sadece siyaset bağlamında değil… Sosyal bağlamda da...

Samsun’da yaşadığım için burada benim yapabileceğim en iyi şeyin resim yaparak bir duruş sergilemek olduğunu düşünüyorum. Mesela “beyim böyle buyurdu” isimli resmi okuduğum bir haberden etkilediğim için yaptım. Haberde doğuda bir kadının kocası tarafından bakire olmadığını ileri sürerek kızı kendi evine gönderdiği ve kızında ağabeyleri tarafından öldürüldüğüydü. Bu çok dehşet verici bir olay, bir kere bekâret sadece kız tarafında neden aranıyor ki? Bekâret sadece cinsel ilişki sırası mıdır? Oradaki kadının göğüslerinin bağlı olması vajinasının bağlı olması yüzünün kapalı olması kocasının karısını bir mal olarak gördüğünü ve karısınında eli kolu bağlı, gidecek bir yeri de olmadığından bu duruma katlanmasının bende yarattığı hissiyattı. Bu tip olayların sadece doğuda olmadığını ve kendi mahallemde bile böyle ailelerin olduğunu gördüm, çok üzücü tabi…

Güncel sanatı takip ediyorsun, nasıl bakıyorsun bu dünyaya? Gelecek planların neler?

Aslında güncel sanat ortamına nasıl bakılır bilmiyorum ama yeni çıkan işleri ve kişileri elimden geldiğince takip ediyorum, çok heyecan veren işler ve kişiler var. Planlarım var tabii ki ama bu daha çok kendimi geliştirmek yönünde. Yurtdışına çıkmayı çok istiyor ve düşünüyorum, birikim yapmaya başladım bunun için. Resim yapmak beni o kadar heyecanlandırıyor ki sürekli koşmam gerektiğini hissediyorum. Çok yolum var, öğrenmem gereken çok şey, görmem gereken çok kişi, eser... Bunları düşündükçe hayatımın çok dolu dolu ve heyecan verici geçeceğini düşünüyorum.

Belli isimler var mı özellikle takip ettiğin?

Şöyle söyleyeyim işlerini çok beğendiğim kişiler var, Istvan Sandorfi vefat etti ama ilk onun işlerini gördüğümde beni çok heyecanlandırmıştı, Jenny Saville’in işlerini çok seviyorum, Taner Ceylan’ın konularını, Erinç Seymen'in sorumluluğunu, Leyla Gediz’in dünyasını…

En nihayetinde sergine facebook’un vesile olduğunu da söyleyebiliriz! Artık kendini geri çekecek misin sanal ortamdan?

Evet facebook bana doğru kişilerle iletişimde bulunmam için yardımcı oldu ve elbette sanal ortamdan kendimi geri çekmem gibi bir düşüncem yok. İnternetten günlük gazeteleri, haberleri okuyabiliyor sevdiğim müzisyenleri, videolarını takip edebiliyorum ve daha bir çok şey de yapılabiliyor tabii. Aslında sosyal paylaşım sitelerinde ya da sanal ortamda kişilerin daha iyi tanınabileceğine inanıyorum. Zaten bende çok sosyal etkinliğe katılan biriydim ama aslında o ortamda kişilerin nasıl suni bir iletişim içinde olduklarını gördükten sonra sanal ortama ağırlık verdim ve kendimi daha iyi ve güvende hissediyorum.

metinler @ tkkki performansı kitabı

2010-06-17T13:26:00.000-07:00

Ümit Ilgın Yiğit’in üzerine bir inceleme olan ve Bruno Peinado Tarafından kaleme alınan “Ümit Ilgın Yiğit/Sanatın Egosu” kitabından bir alıntıyla başlıyor fanzin. İran asıllı writer Necad Shirazi, Iain Chambers, Devrim Deniz ve sanatçının performans üzerine çalıştığı yazıların yer aldığı fanzin TKKKİ performansı için özel basıldı. Bir sanat eserinin sanatın dışına çıktığı anı hatırlatan aynı zamanda iş-eser-ürün üzerine ve çelişkinin damar uçlarını keşfetmek üzere sağlam bir deneyim olması dileğiyle…

METİNLER

Maria Cilingir tarafından tercüme edildi, Teoman Sezgin’e danışıldı, Burak Karaca ve Enis İleri tasarım ve teknik olayları düzenledi, Esra Yücel duyurdu…

Kapak resmi: Ev-Manzara, kağıt üzerine mürekkep, 100x100, 2007*kapak tasarımı için bozulmuştur.

Paragraf başı-

Britanya’nın ortasında kendini yapayalnız hissetmekle, onun Cihangir’deki evinde kitapların içinde kendini kalabalık hissetmek arasında nasıl bir fark olabilir ki? Hadi gerçeği söyleyelim, yıkık dökük bir hippi cafesinde birlikle bira içerken yanımızdan geçen iki adam bize başlarını sallayarak selam verdiler, kulağıma eğilip, “biliyor musun bunlar beni hiç sevmiyor” dedi sonra yeniden, bu sefer sesli bir şekilde “çünkü ibne olduğumu biliyorlar” dedi.

Belki aynı yazıda değil-

Bir dükkânın önünden geçerken içeride ki Che posteri dikkatimi çekiyor…

“bazen bana Kürt müsün? Diyen oluyor, hayır zenciyim diyorum, gülüyorlar, bazen cebimde bir özürlü kartı taşıdığımı saklama ihtiyacı duyuyorum… Bizim bir kedi vardı adı pamuk, Van kedisiydi” Merhamet bize doğamızın hiç gereği yokken hediye ettiği vazo gibi, keşke bir masa olsaydı ya da aslında ben zaten, şey ben çiçekleri koparmam ki…